Deryadaki Balıklar

     "Ol mâhiler ki deryâ içredirler, deryâyı bilmezler."

   Öyle balıklarız ki içinde olduğumuz deryayı ve kıymetini bilmeyecek derecede. Varlığımızın ağırlığını kaldırır da koskoca mavi, yüreğimizin ağırlığını kaldıramaz!

     Gözümüz kör, demir parmaklıklar ardından doğmaya çalışan bir güruh olduk çoğumuz. Ardına sığınacak bir bakış açısı ya da felsefe bulmaya çalıştıkça çırpınan ve çırpındıkça içinde olduğumuz deryadan mahrum kalan...

     Peki felsefe gerekli miydi ve niçin vardı? Felsefe, bilme sevgisi ve varlık arayışıydı. Ben kimim, varoluş nedir, benim anlamım ve amacım nedir?...Tarzında birçok soruya cevap olmak için vardı. Sağlam bir ideoloji ve dünya görüşü belirlemek bile felsefenin varlığıyla mümkündü.

    Gelecek kaygısı güden felsefi düşünce, siyasi oluşumların temeliydi mesela ya da hayat periyodunuzun grafikleri, doğruluğuna inandığınız felsefenizin çizelgesiydi. Yaşamın kıymetini bilmek, içinde yaşadığımız kainatın ruhunu çözmek için bile felsefi ekollerden yararlanmak, bilgelik mutluluğu getirir insanoğluna.

     Felsefi bakış açısı kazanmak; felsefi okumalar yapmak ve düşünmekle ilgiliyken insanın en büyük ahmaklığı, balık olmak yerine, yüzdüğü deryayı aramak mıydı halen? Dinsel, kişisel, duyuşsal bütünlüğü sağlayamadan ekoller ne işlerlikteydi? Sorgulamak deryayı, kendimizden önce gerekli miydi? Tüm bunların cevabı: Ben olmakta yani önce deryadaki balık olmakta sonra deryayı keşfetmekte idi. Ben olmak da öze ulaşmaktı önce. Davranışların kökü duygular, duyguların kökü düşüncelerdir. 

   Kıymetini kaybettikten sonra ancak bilecek kadar şaşkındır insanoğlu! Kıymetini bildiğimiz deryaların mavi ışıklı balıkları olmak dileğiyle...