İsyanım

İsyanım köprüsüz akan mor suya,

Sel olmuş sürükler bu kara rüya.

Kime can desem de dönmez bir ahdım,

Taş tuttu ellerim, kül oldu andım.

Giydirdi bu dünya kimlere cüppe,

Ariflik uzaktı, çoğaldı züppe.

Hırs ile dolanan şükürsüz canan,

Dostluğu satanlar, dünyayı anan.

Yalnıza çalarken bu sazı derin,

Ağlayan gönüldü nazında yerin.

Kaç mevsim geçmişti soğuk ve serin,

Silinir izlerin karanlık yerin.

Gölgene güvenme, adımın boş at;

Ben oldum Nemruttum, söylersin bol at.

Toprakta kalansa; sol yanım, aman

Maskeli insanlar riyada yaman.

Alış gör gönlüm sen, çiçekler soldu;

Bu garip gönlüme hazanlar doldu.

Dört mevsim yıllarım virane bindi,

Bu gönül beklemez, dünyadan indi.