Gurbetin İçinde Ben

Gurbetin içinde ben

kendi sesine yabancı bir yolcuyum

Ne bir kapı açılır bana eskisi gibi

ne de ismim aynı yerden çağrılır.

Bir köy bırakmışım ardımda

taş duvarları anı kokan

Annemin elleri hala aklımda

sabahın ekmeğini yoğuran zamanlar.

Burada saatler ağır değil

sanki ömür uzayıp gidiyor sessizce

Her yüz bana biraz uzak

her bakış başka bir ülke gibi.

Bir çay demlenir uzaklarda şimdi

buharı bile memleket kokar

Bir çocuk ağlar içimde

adıyla eski günleri sayıklayan.

Memleket dediğin şey toprak değil

insanın içine gömülen bir hasretmiş

Gözlerimi her kapattığımda

bir kapı gıcırdar içimde

annem gel der gibi.

Ama yollar uzun

ve ben hep bir adım geriden gelirim hayata

Ne tam varabilirim kendime

ne de tamamen kalabilirim burada.

Gurbetin içinde ben

kendime bile misafirim artık

Bir yanım orada kalmış

bir yanım burada eksik.

Hüseyin der ki gurbet deşti yaramı

ne sildim izini ne de unuttum zamanımı

Bir ömür taşıdım içimde memleketi

gurbet aldı benden en saf yanımı....

Hüseyin YANMAZ

22.04.2026