Şehla Sevdiğim

Eski bir kaset çalıyor az ötede.

Demleniyor emekli amcalar.

Kadehler bir dolup bir boşalıyor.

Ege bugün kederli, rüzgârlar küskün esiyor.

İlk aşkım geliyor aklıma.

Günlükler açılıyor.

Buram buram pişmanlık kokuyor her hece.

Ardından sokak lambaları açılıyor.

Caddeler ıssızlaşıyor.

Mutsuzluk sarıyor tüm şehri.

Ezbere yaşanan bir gün daha sona eriyor.

Bu saatler yalnızlık saatleri.

Bu saatler demlenme saatleri.

Nasıl unuturum?

Toprağa cemre düşerdi,Fikrime sen.

Resmini çizerdim izinsiz.

Kalemle saçlarını tarardım.

En zoru gözlerindi;Şehla şehla bakardın.

O an İzmir dururdu.

Ben sana, sen İzmir'e yanardın.

En çok edebiyatı severdin sen.

Hep derse katılırdın.

O an İzmir susardı,Yalnız seni dinlerdi.

Sevmezdim ben o dersi;Şairler hep sana aşıktı,Sanki tüm şiirler sana ithaftı.

Sen yürürken okul bahçelerinde O an İzmir dururdu.

Az ötede serseriler sigara içerdi.

Alçağın biri seni keserdi.Öfkem boyumu aşardı.

Hiç unutmam, hatırlarım hâlâ;O piçin adı Yaşar'dı.

Konak'tan İzmir'e koşarak gelirdim.

Bedenimi sıcak yakardı,Ruhumu sensizlik.

Bir sana söyleyemezdim,Tüm İzmir'e seni anlatımdım.

Uzaktan severdim seni,Dokunmadan sarılırdım.

Ağlardım geceleri.O an İzmir dururdu;Koynuma acı bir sensizlik soyunurdu.

Kimselere bakmazdın sen.

Bir beklediğin var gibiydi.

Layık görmezdim seni kendime.

Suretin İzmir'den güzeldi.

Baktıkça içim giderdi,Gittikçe canım yanardı.

O an İzmir ağlardı.

Hiç oluru yoktu;İmkansızdan biraz fazlaydı.

Az ötede, İzmir'de Şehla bir sevdiğim vardı.