Eskiyen Dostluk

Anıların kalıntıları fotoğraflara bakmak şu sıralar hüzünlendiriyor beni. Eskiden o fotoğraf karelerinde yan yana durduğumuz insanlarla, şimdi iki kelam hoş sohbet edemez olduk. Suçlusu kim, sebebi ne? Beraber yaşadığımız, paylaştığımız o güzel hatıralara ne oldu şimdi? Onları düşünüp hüzünlenen sadece ben miyim, emin olamıyorum. 

Adım atmak, selam veren olmak ne kadar da zormuş meğer. İnsanın içini böyle zamanlarda anlamsız bir gurur kaplıyormuş. Eskiden onun derdiyle dertlenip sevincine ortak olurken, şimdi hayatının hiçbir tarafında yer almamak yaralıyormuş insanı. Halbuki daha düne kadar beraber gülüp beraber ağlamıştık. Aynı kaptan yiyip içmiştik. Şimdi ise aramızda kilometrelerce mesafe var. Ben el uzatamıyorum, uzatsam da erişemiyorum. O ise yanaşmıyor bile. Aldığı yaraları da müjdeleri de en iyi ben biliyordum. Her anında yanında olmak isterken böyle uzak düşmek akıl kârı değil. Dün dosttuk, bugün iki yabancı.

Bir daha geri dönebilir miyiz eski günlere? O fotoğraflardaki gibi neşeyle güler mi gözlerimiz tekrar? Biz, çok eskiden tanışmıştık ve hep böyle sürüp gider, birbirimizin yanına dağ oluruz sanırdım. Ancak yanılmışım. Öyle ki bu eskiyen bir dostlukmuş.