Kırışık Ruhum

Ölümü irdelemek istiyorum, göçmeden ölmeyi diliyorum bir öç mahiyetinde.

Irkı olmayan hüzünlerim kırışık üstelik ütü tutmaz.

Algılarım çapraşık ses geçirmez.

Yalnızlık ise bir miras atalarımdan Âdem’den ve Havva’dan arda kalan isyanların verilen hükmünde suçlu tarafım.

En çok da Araf’ta gezinen bir hayaletim ama adım insan ve etten kandan iştigalim.

Ömrümü ne ara harcadımsa ve işte geride kalan.

Yetemediğim dünya borsaları ve ivme kazanan ihanet senetleri.

Eh, be mirim sevemedim ben para denen sıcak nesneyi ki hep üşüdüm elime aldığımda ve bozdurdum bozmamak adına duruşumu sonra da bozguna uğradım ve ütüledim kalan borç bakiyemi yine de şükürler olsun ki borcum yok kimseye minnet de etmediğim kadar ve işte faizini ödüyorum verdiklerimin ve de edinemediklerimin.

Sıcak para sıcak iklim.

Ne soğuk espri!

Günden güne büyüyen mizahi algılarım ve atılım babında yazdığım günlük skeçler elbet hepsi ezberimde.

Hayata ve zamana uyumlu.

Renklere kırgın olsam bile.

Uyak bildiğim kalemimle oynaşan ilham perim.

Ulak bildiğim ise iç sesim.

Uydurma atmosferlerde insanlar birbirini ağırlıyorlar sözüm ona dost meclisinde ve o sofrada yok yerim.

Çağırdılar da mı gitmedim?

Yoksa çelişkilerini yenemeyip gıybet sofrasında bol bol yediler mi ölü eti?

Kim derseniz…

Kimyam izin vermez anmaya.

Kindar derseniz…

Ne alaka sadece kısasa kısas.

Kibar derseniz…

Fazlasıyla zaten bunun ekmeğini yemiyor muyum mecliste?

Ha bayat ha taze ne fark eder hele ki kibarlığınız had safhada ise eyvahlar olsun sizi iki yakanızdan çekiştirenlere.

Sebepsiz yenilgilerin olası sonuçlarını yaşıyorum ama içimde.

Ruhumun kırışık kat izinde sürekli dünümü ütülüyorum ama bir türlü o kırışıklık teslim olmuyor tıpkı benim gibi.

Mağdur iklimlerde uçuşan polenlerden kendime bir çelenk yapmalıyım belki de ve çiçeklerin solduğu balkonumda cennete dönüştürmeliyim o kurak saksı topraklarını aslında toprak bile kalmadı aslında saksılar da çoktan firar etti ve ne zamandan beri durum bundan ibaret bir çıkarım yapamıyorum.

Bazı gidişler kolay telafi edilmiyor hele ki insan kendinden çekip gitmişken.

Geri dönümü olan poşetler bile benden daha şanslı kim beni bir kumbaraya atabilir ki ben izin vermedikten sonra?

Asker postallarına özeniyorum bazen sanırım genlerimde saklı asker olma tutkusu her ne kadar gazi dedeme yetişememiş olsam da onun anılarını az dinlemedim hani babaannemden.

Ruhum geviş getiriyor yaz sıcaklarına istemeden de olsa teslim olmuşken kim beni geri çekebilir ki kutuplara gitme özlemimden?

Geçemedi şu melun ağustos bilmiyorum ama bu sene sıcaklar fena çarptı beni.

Derin bir melankoli süregelen.

Eşlik eden uzun yaz geceleri.

Emsalsiz hayallerim ise çoktan firar etti.

Çekincelerim ayı mevzuu ve ne olduğu bana kalsın.

Endamlı bir hayalin özlemi ile rüyalarımı süslemek istiyorum ve rüyalarım hayli canlı ve beni memnun kılarken uyandığımda hiçbir şey hatırlamamış olmak büyük hayal kırıklığı yine de mutlu bir rüya pek çok şeye bedel doğrusu.

Kalemle olan sürtüşmem halen sürmekte her nasılsa aklıma düşecek o ilham tohumu bir türlü görevini layığı ile yerine getirmiyor hal de böyle oldu mu günü ve beni canlı kılacak şeylerin özlemi ile dolu oluyorum.

En çok da kendime özlemim bilmiyorum neden ama eski günlerdeki beni hararetle arıyor ve anıyorum eksik olan bir şeyler var elbet gidenlerin de telafi edilmeyen o boşluğu en temel problem.

Sakin ve huzurlu bir hayat özlemi kulağa hoş gelen ama içi boş ve kof bir hayal çünkü gerçekler uyuşmuyor bu hayal baloncuğu ile ve rengimle olsun ruhumla olsun bir şeyleri gerçek kılmanın savaşını vermek aşırı yoruyor beni.

Önsezilerimin canı cehenneme yine de hakkını yiyemem hani önsezilerimin yine de her şeyi oluruna bırakmak huzura sevk eden ne bir şeyleri önceden tahmin etmek işime gelen ne de ihtimalleri kendimce değerlendirmek sonuçta aciz bir kul olarak neye hükmedebilirim ki?

Zaman denen mefhum zaten su gibi akıp gitmekte sular bile arada kesilirken zamanın hızına yetişmek ne mümkün?

Ve bir günü daha öldürüp çöp kutusuna atmadan evvel güne özet geçen kısa bir pasaj ne duygularımın önemi var ne de olanların tek önem arz eden yarınların bana ne getireceği…