Evden Gidenler

"Bugün çok kötü oldum."

"Ne oldun, tansiyon mu, şeker mi?"

"Hiçbiri değil."

"Doktora gidip rapor alsaydın, dinlenirsin üç beş gün."

"Hasta değilim; eve gidince fena oldum. Ne yüzüme bakıyor ne sesimi duyuyor. Cenaze evi gibi matem hakim, önünde oturup ağlayasım geldi hüngür hüngür."

"Ya söylesene, ne oldu evde?"

"Gitmiş..."

"Kim gitmiş?"

"Hepsi gitmiş."

"Karaları bağlama hemen. Belki çocukları dolaştırmaya gitmiştir, belki arkadaşına gitmiştir, belki özel bir ihtiyacı vardır, onu almaya gitmiştir."

"Kaç sefer açıp kapattım ama bir tanesi bile gelmedi."

"Kapıyı mı?"

"Televizyonu."

"Gittilerse eğer, gittikleri gün haberlere çıkmazlar ki. Vakit kaybetmeden polise bildirelim. Kalk, gidiyoruz."

"Polisler teknik servis işine bakmazlar ki."

"Oğlum, senin kafan güzel mi? Başlarına ya kötü bir iş geldiyse, hadi!"

"Tutup balkondan aşağıya atıp paramparça etmek geldi içimden ama düşündüm ki televizyonun daha taksidi bitmedi."

"Ya arkadaş, evden gidenler eşin ile çocukların değil mi?"

"Hayır."

"Ne öyleyse?"

"Televizyonun kanalları."

Yeni uyduya geçme sebebiyle kanalların frekans ayarları değişti. Her ne kadar izleyici azalsa da odalarımızdaki ve kalplerimizdeki tahtlarını korumaya devam ediyor televizyonlar. Bizim kuşağın gönlünde ise apayrı bir yere sahiptir; en büyük eğlence kaynağımızdı,onunla büyüdük...

Evimizden gidenler sadece kanallar olsun; ayarları değişir, bulunur. Televizyon bozulsa yaptırılır ya da yenisi alınır. Ancak öyle kimseler var ki—ana, baba, çocuklar—yerleri asla dolmaz. Ve yine öyle güzel duygular var ki—sevgi, güven, namus—değeri dünyalara değişilmez.

İyi bir izleyici olduğum söylenemez. Saatlerce dizi seyredenlerden değilim. Yandaş-muhalif gazetecilerin dedikodularını dinlemeye ise tahammülüm  yok. Birçok kanal evimi terk etmiş; hepsini tek tek bulmaya niyetim yok zaten seyrettiğim kanal sayısı onu geçmez. Arınmak şart...