Geçer

Geçer

Sağanak sağanak yağar, ayrılık düşer geceye

Bakmayın o yüze öyle, dert sığmaz hiçbir heceye

Bir sessizlik çöker şehre, gölge siner her köşeye

Kapanmış yollar görünse, sabır düğümleri çözer

Vefasız bir söz dokunur, gökyüzü bir anda kararır

İncinmiş bir kalp susunca, duvarların rengi solar

Her vedanın ardı uzun, pencereler sessiz ağlar

Pencereden sızan akşam, eski izler boyu eser

Yollar uzak, durak sessiz; bekleyenin izi kalır

Takvim her yaprak döktükçe, saat derin nefes alır

Gecelerin omuzunda, düşünceler suya dalar

Söylenmemiş nice cümle, boş odalarda hep gezer

Şafak perdeyi açınca, gece çekilir sessizce

Yağmur toprağa varınca, tohum canlanır gizlice

Bir umut sesini bulur, gün yükselirken iyice

Kırılmış dal yeşerince, bahçe dönüşünü sezer

Her acı söz unutulmaz, iz bırakır yana yana

Düşünmeden söylenenler, döner acı her insana

Gönül ince cam gibidir, kırgınlık kalır yarına

Vakit geçer, izler kalır; vicdan her gerçeği söyler

Gurur kapıyı kapatır, pişmanlık geri çevrilmez

Vakit gider, sözler kalır; geçen saat geri gelmez

Özür dilemek küçültmez, gönül alan hiç yenilmez

Merhametli her bir adım, yarınlara bir yol çizer

Ayrılık bir ders gibidir, anlayan bir anlam bulur

Beklemek sadece hüzün, sabreden umutla dolar

Her kapanan kapı son mu, başka bir pencere olur

Kendini yeniden kuran, güzel günleri hep bekler

Dünya kısa bir yolculuk, her nefes büyük emanet

Doğru söz, bir temiz niyet; her gönülde olur hikmet

İyilikle yürüyenler, ardından doğar hep rahmet

Mehmet der ki, sabır yeter; her karanlık bir gün geçer

Mehmet Aluç