Pencere

Pencere

Bazı akşamlar

İnsan kendi kapısına geç gelir,

Anahtar döner

Fakat içeride onu karşılayan

Eski bir duvar saatidir.

Masanın üzerinde

Soğumuş bir çay bekler;

Kenarında yarım kalmış

İki küçük yudum…

Pencere, uzaklara açılmaz artık,

Sadece karşı apartmanın

Erken sönen lambasını gösterir.

Bir perde usulca sallanır,

Sanki odadan az önce

Birisi ayrılmış gibi.

Oysa giden kimse yoktur;

Bazen insanın içinden

Bir parçası çekilir

Ve geride kalan boşluk

Kapıdan daha çok ses çıkarır.

Takvim yaprakları

Duvara tutunmayı sürdürür,

Her gün biraz daha solar

Üzerindeki tarihler.

Kimse bilmez

Hangi sabahın omuzlarında

Eski bir ağırlık taşıdığını,

Hangi gülüşün ardında

Kırılmış bir aynanın saklandığını.

İnsan bazen konuşur,

Duyulmaz.

Bazen susar,

Herkes anladığını sanır.

Oysa anlatılmayanlar

Derin bir kuyunun dibinde

Işığını arayan su gibidir.

Bir liman düşünür kendini,

Gemiler geçer önünden;

Hiçbiri demir bırakmaz.

Yine de fenerini söndürmez,

Belki yolu şaşırmış biri

Kıyıyı fark eder diye.

İşte bütün mesele budur:

Gitmek isteyenlere yol vermek,

Kalmak isteyenlere yer açmak

Ve hiçbir ayak sesi duyulmasa bile

Eşiği temiz tutmak…

Çünkü beklemek,

Kapının önünde durmak değildir yalnız;

İçeride bir sandalye ayırmak,

Sofraya bir tabak fazla koymaktır.

Kırılmış olan

Her zaman parçalanmış sayılmaz.

Bazı çatlaklardan

Sabahın ilk aydınlığı girer,

Ev yeniden nefes alır.

Sonra insan doğrulur,

Omuzlarındaki görünmez taşı

Yavaşça yere bırakır.

Ne geçmişi suçlar

Ne kendini cezalandırır.

Sadece önüne bakar.

Çünkü yol bitmemiştir,

Çünkü güneş hâlâ doğmaktadır,

Çünkü kapanan her pencerenin ardından

Başka bir evde ışık yanmaktadır.

Ve insan anlar:

Eksilmek, tükenmek değildir.

Bazen yeniden çoğalmanın yolu,

Fazlalıklardan arınarak

Kendi kapına dönmekten geçer.

Mehmet Aluç