Çağla Benden Aşk

Ey gönül, bana aşkı anlat, dedi âşık

Ey âşık, dinle o hâlde, dedi gönül

Yağmur olur aşk şu semâda

Taşkındır aşk; nehir olur, arza yağar

Arza sığar mı hiç ezelden taşan o büyük sır

Sığmaz elbet, sığmaz da yine semâya akar

Bak, hayat aşkın olanın aşkından doğar

Ey âşık, bak şu kuşlara

Şu küçücük bedenlerinden ne şarkılar söyler kuşlar

Aşk ilâhî bir beste olur, kuşlardan taşar

Kuşlar mı… Kuşlar o besteyi haykırmak için doğar

Onlar semânın en süslü notaları

Bir gün bir Merâgî duyar diye haykırırlar

Onları ancak Merâgî duyarsa

Onun gönlüne konar kuşlar

Ey âşık, bak, dedi gönül

Gül olur aşk, renklerle coşar

Şu çiçekler boşuna mı böyle kokar

O küçücük tohuma sığar mı şu koca bahar

Kaba sığmaz aşk, bahar olur

Bahar olur da

Topraktan… Tohumdan… Şems’den… taşar aşk

Bir gün Rûm’dan bir Celâleddîn gelir

Ondan beyit beyit dökülür de Mesnevî olur, taşar bahar

Bak, dedi gönül

Bak şu âlem mâşukun bâtınından taşar

Âşikâre akar, aşk-ı ilâhî ondan doğar

Ey âşık, dedi gönül

Bilir misin… Şu aşk âşığı neden yakar

Sırdır, dedi o…

Bak dedi gönül aşığa… Şu cân tektir

Cihan’dan kendine bakar cân

Âşık kendini değil, aşk ile baktığını cân diye görür

O an ten perdesi incelir

Cân oradan taşar, kendini görür

Cân âyân olur aynada

Nasıl ki su meyleder ummana

Cân dahi âşikâr olur, meyleder cânâna

Sığmaz o tene, bendinden taşar

Ten yanar, ben yanar, sen yanarsın da

Cân cânâna akar

Ey aşk, dedi âşık

Yak o zaman şu bendi,

Yakta, benden çağla

Bu cân, âşık cânâna

Dedi, ey Merâgî

Aşk sensin

Yak bendini… Yak kendini…

Çağlasın cân cânâna…