Hattât Oğul Verecek

Hattât oğul verecek deyu.

Bir arı gül yaprağın dokunur.

Özün alır, bal mumu yoğurur.

Sanma o mumla karnın doyurur.

Meşakkatli bir yola koyulur.

Gül, kelâmı sır ile mayalar.

Hattât oğul verecek deyu.

Arının kanadından esen yel.

Bir dâneyi toprağa savurur.

O dâne su ile buluşur da.

Çıkıp pamuk suretin bürünür

Yel, pamuğa sırdaşı fısıldar.

Pamuk libâs sûreti bürünür.

Bak o libâsı âdem giyinir.

Bir ömür taşıdığı üstünde.

Gün gelir çaput olur, itilir.

Çaput kendini ehline buldurur.

Meşakkatli bir yola koyulur.

Sökülüp suda özün çözülür.

Hamur edip ihrâma bürünür.

Âhara doyup mühre sürünür.

Bu yol kıymet bilene götürür.

Hattât önünde secdegâh olur.

Hattât oğul verecek deyu.

Hattât oğul verecek deyu.

Dicle nehri bir başka köpürür.

Kıyısında bir kamış dirilir.

Dicle'nin kamışa dedikleri.

Meşakkatli bir yola koydurur.

Belki bir kelâma kalem olur.

Hattât oğul verecek deyu.

Bir arı gül yaprağın dokunmuş.

Özün alıp bal mumu yoğurmuş.

Yel dâneyi toprağa savurmuş.

Pamuğa, "ol" kelâmın okumuş.

Dicle suyu kamışla konuşmuş.

Masal değil, billahi hakikat.

Bak arı bal mumunu yoğurdu.

Mum ehline kendini buldurdu.

Mumu is hânede yandırdı da.

Dumanını hokkaya doldurdu.

Hattât oğul verecek deyu.

Bal mumu Karasının sırrını

Hokka içinde kamışa nakleyler

Kamış sırdaşın karasına boyanır da

Hattat’a sırdaş olur, başın koyar secdegâha

Sübhane Rabbiyel âla deyu

Hattat’ın kelamını Hilye diye nakşeyler

Elif; o hilye ile zikreyler

Hattat oğul versin deyu

Hüsnü hattan Elif kendin seyreyler…