Öteki Dünyalar

Gümüş bir halkanın yörüngesinde,

Dev bir gaz devinin soluk gölgesinde

Döner o uydu;

Ne toprağı bizim toprağımız,

Ne göğü bizim mavi ufkumuz

​Orada yaşam, silisyum ve kristalden bir doku,

Ne et taşırlar kemik üstünde, ne de bir koku.

Saydam gövdelerinden geçer morötesi ışık,

Düşünceleri birer elektrik akımı gibi karmaşık.

​Acıkmazlar ekmeğe, suya, buğdaya;

Beslenirler uydunun bağrındaki manyetik alandan.

İçerler gezegenin radyasyonunu yudum yudum,

İhtiyaç duymazlar ne bir sofraya ne zamana.

​Üremeleri bir kavuşma değil, bir parıltı transferi;

İki varlık yan yana gelir de yakalar o anı,

Zihnindeki en güzel deseni aktarır diğerine,

Ve kristal bir tohuma dönüşür bu ışık harmanı.

​Toprağın bağrında filizlenir yeni bir beden,

Şeffaf, sessiz ve kusursuz bir mimariyle.

Doğum dedikleri; bir ışığın ilk kez kırılmasıdır,

Kendi formunu bulmasıdır o derin emareyle

​Ölüm ise bir son değil o uyduda,

Sadece enerjinin serbest kalması...

Kristal bedenleri dağılır ince bir toza,

Ruhları döner gaz devinin fırtınalı halkasına.

​Ne gözyaşı dökülür arkalarından ne yas tutulur,

Çünkü bilirler; ışık kaybolmaz, sadece yol değiştirir.

Bizim "son" dediğimiz o soğuk karanlığı,

Onlar devasa bir şarkıyla gökyüzüne birleştirir.

.

Mustafa yaman

04 ağustos 2026