Ay Yanığında Aşk

Zamanla işim yok

akrebi yelkovana öldürttüm dün gece,

çünkü senin dudaklarında gördüm sevmenin cesaretini.

Ay yanığı kızıl göklerden

sarkıyordu korkak kalplerin karaltısı,

yarıldı gök, isyandaydı tin parçaladı tenimizi

senin bedeninden taştı kansız parçalarım

Sihirli bir ekinokstayken gökyüzü 

köpekler ulurken aç kasıklarda,

ihanetler çırpınırken çapari iğnelerinde,

ve tanrıçalarla tanrılar

kan kırmızı motifler işlerken masumiyetin tenine

sana döndüm

ip sarkıttım gözlerinin kuyusuna 

“En derin gerçek,

ölümlünün uzanamadığı karanlıktır.” dedim 

usulca okşarken saçlarını 

Şiirlerini güneşte yaz dedin fısıldayarak

güneşin ışığını sana hediye ettim,

samanyolunun bilinmeyen yıldızlarında saklanırken gerçek

mavi dolunayın büyüsündeyken ruhum 

aşk için yazacağım en güzel şiirlerimi

Ahh bebeğim, 

kızıl tutkuların tutsağıyız biz  

deli dolu sevişmelerimiz bir aşk değil

yıkık mabetlerde ki yasak ayin

Her öpüşmemizde ciğeri sökülür ölümsüzlerin

her dokunuşumuzda

taşını çatlatırız toprak altındaki putların

Benim ruhumda batarken kırık güneş

senin teninde doğar karanlık ay

her nefesimizde gök yarılır

yeni bir evren doğar her öpüşmemizde

Güneşin ışığında diz çökerken aşktan korkan kalpler 

kızıl ay yanığında, kendi dünyamızı kurarız.

şehvet gibi,

inkar gibi,

ölüm gibi.

Kızıl ayın lanetli aşıklarıyız

senle ben;

Yok oluşumuzla sevişiriz her kanlı ay tutulmasında

AY PARÇASI / MEHPARE 

İNSAN SOFRASINDA ÇIPLAK RUHLAR KİTABIMDAN 2025