Medeniyetler Destanı Kadim Antakya

Nice medeniyete ev sahipliği yapmış 

Her bir inanç sahibi aynı İlaha tapmış 

St. Pierre’de tarih yankılanır taşlarda 

Bin yıllık bir tebessüm birikir bakışlarda 

Amanos Dağları’nda duman çöker engine 

Antakya’m sahip çıkar her bir eşsiz rengine

Saray Caddesi boyu yürür geçmişin izi 

Zengin mozaikleri büyüler hepimizi 

Mozaik Müzesi’nde Okeanus göz kırpar 

Tarihin bu görkemi tüm yürekleri çarpar 

Roma’nın ihtişamı toprakta saklı kalır 

Bu kadim hatırayı her gelen akla alır

Asi boyu gezerken durulur sular derin 

Zeytin dalı altında eser rüzgârlar serin 

Verimli bahçeleri zeytinle süslü durur

Hasat vakti gelince kalbe huzuru vurur

Efsane üzümleri salkımı şeker baldır

O tadı bilenleri tut oynamaya kaldır

Güneyden kuzeye bak bir isyan şarkısıdır 

Asi nehri bu şehrin efsane yankısıdır 

Tersine akarken o süzülür bir naz ile 

Şehri sarmalar daim bitmeyen bir haz ile

Uzun Çarşı içinde baharat kokusu var 

Her esnafın dilinde bir sevgi dokusu var 

Arasa Çarşısı’nda ipekler dile gelir 

Sanatı aşkla yapan bu eli herkes bilir

İpeğin ince yolu sarılır kozalara

Renklerin her bir tonu dökülür lahzalara 

İpekçi dükkânında mekik dokur insanlar 

Birbirine karışır orada tüm lisanlar

Göz nuru dökülerek şekil alır her metal 

Antakya’da yaşanır her an gerçek bir masal 

Bakırcı vurur örse, şehirde yankılanır 

Köpüklü ev ayranı, aşk ile çalkalanır

Abba’dan fistan giyer o şanlı hatıralar 

Gönülde sönmez asla o canlı hatıralar

Defne kokulu sabun elde bırakır izi

Tarihin kokusuyla sarmalar hepimizi 

Yüksek tepeliklerde süpürge otu biter 

Emeğin en kutsalı sanki bir ömre yeter

Hasır ören ellerde sabır hep önde durur 

Geleneksel motifler kalbe huzuru vurur

Affan’da bir mola ver, süvari bir bardakta 

Gül şerbeti kokuyor incecik bir yaprakta 

Kâğıt kebabı gelsin yanına şalgamı koy 

Aç kalsan da bu zevke ruhunla birlikte doy 

Sembusekler pişerken fırınlar şevkle dolar 

Bu eşsiz rayihayla tüm yorgunluklar solar

Kaytaz böreğinin bak buharı üstten tüter 

Antakya’da dostluklar bin derdi hemen iter

Oruk dolsun tabağa, zahterin tadı gelsin 

Mutfaktaki bereket sofraya neşe sersin

Sürk peyniri kurusun, kekik koksun her yanı

Bu lezzetle şenlenir insanın tatlı canı

Murt kokusu yayılır dağların yamacından 

Bir damla yaş dökülür gurbetin acısından 

Çakşır toplayan kızın sesi yankır dağlarda

Bin çeşit lezzet saklı o tarihi bağlarda

Kış gelince mutfakta kabaklar tatlı olur

Cevizle süslenerek lezzeti katlı olur

Meydanın ortasında kokar enfes künefe 

Kadayıf tel tel olur layıktır her şerefe 

Peyniri sünmelidir uzasın boydan boya 

Görenler hayran kalsın bu tadı doya doya

Künefe köz üstünde, zamanı şevkle geçir

Dosta bir kahve söyle, kırk yıllık hatır içir

İkindi vakti gelir demlenir koyu çaylar 

Gülüşle geçer gider haftalar ve de aylar 

Eski dar sokaklarda evlerin gölgesi var 

Bu masalsı beldede dostluğun ilkesi var 

Hayatlı evler sessiz saklar tüm sırlarını 

Geleceğe taşırlar dünün hatırlarını

Birlikte saf tutarlar aynı dili duyanlar 

Habib-i Neccar’da bak birleşir bütün canlar

Çan, ezan, hazzan sesi karışır civarlara 

İnsanlık dersi verir kapalı duvarlara

Kardeşliğin diyarı burada bir huzur var 

Bu toprağın bağrında bitmeyen bir gurur var 

Reyhan dalları süsler pencerenin önünü

Hatırlar Antakyalı elbet şanlı dününü

Kapısı çalınmasa eşiği mahzun kalır 

Her gelen misafirden bir hayır dua alır 

Kömbe kokusu sarar bayramda her yanını 

Antakyalı paylaşır istesen öz canını

Gurbete gidenlerin kalbi burada atar 

Her gece rüyasında Asi boyunda yatar 

Toprağı mis kokulu havası şifa verir 

Bu sevda karşısında her türlü buzlar erir 

Bin bir renkli bir ebru bu şehrin her köşesi 

Bitmez ki Antakya’nın o bitimsiz neşesi

Dr. Osman Akçay (Seğmenoğlu)