Hastanenin koridorlarý, dýþarýdaki bahar neþesine inat metalik bir serinlik ve ilaç kokusu taþýyordu. Melike, yeni ütülenmiþ beyaz önlüðünün cebinde titreyen ellerini gizlemeye çalýþarak Çocuk Nefroloji servisinin aðýr kapýsýný itti. Bugün, týp fakültesinden mezun olduktan sonraki o "büyük" ilk gündü. Heyecaný avuçlarýnda terliyor, cebindeki not defteri taze bir umut gibi duruyordu.

Hocasý Gülsüm Haným, koridorun sonunda bir dosyayý inceliyordu. Deneyimli, bakýþlarý otoriter ama ses tonu güven veren bir hekimdi. Melike’yi görünce hafifçe gülümsedi: "Hoþ geldin Melike. Burasý Çocuk Nefroloji. Buradaki her makine bir umudu kollar, her çocuk ise yaþýndan büyük bir sabrý taþýr. Hazýrsan baþlayalým."

Birlikte vizite çýktýlar. Diyaliz ünitelerinin ritmik sesleri arasýnda yürürken, Gülsüm Haným hastalarýn durumlarýný anlatýyordu. Ancak Melike’nin dikkati, cam kenarýndaki boþ yataðýn yanýndaki komodine takýldý. Yataðýn sahibi o an tetkikler için götürülmüþtü ama komodinin üzerinde çerçevesiz, küçük bir fotoðraf duruyordu.

Melike, fotoðrafý eline alýp baktý. Yedi-sekiz yaþlarýnda, tedavi süreçlerinden dolayý saçlarý dökülmüþ ama gözleri pýrýl pýrýl bir çocuk, elinde devasa bir sarý uçurtma tutuyordu. Fotoðrafýn arkasýnda mor bir kalemle þu not düþülmüþtü: "Doktor abla, iyileþince bu uçurtmayý beraber uçuracaðýz, söz mü?"

"Onun adý Deniz" dedi, Gülsüm Haným yanýna gelerek. "Üç aydýr burada. O fotoðrafý buraya geldiði ilk gün koydu. Her sabah o uçurtmaya bakarak uyanýyor." Melike o an, týp kitaplarýnda yazmayan bir sýzýnýn kalbine yerleþtiðini hissetti.

Tam o sýrada kapý açýldý ve tekerlekli sandalyede Deniz içeri getirildi. Melike, heyecanýný bastýrýp Deniz’in boyuna inmek için diz çöktü.

"Sen de mi o acý ilaçlardan yazacaksýn?" diye sordu Deniz. Sesi bir fýsýltý kadar inceydi. Melike, Deniz’in minik ellerini tutarak gülümsedi: "Ýlaçlar bazen tatsýz olabilir Deniz. Ama ben daha çok, o fotoðraftaki uçurtmanýn rüzgârýný nasýl yakalayacaðýmýzý konuþmaya geldim. Gülsüm Haným'la planýmýzý yaptýk; biz dermaný hazýrlayacaðýz, sen de o rüzgârý bekleyeceksin. Söz mü?"

Deniz’in gözleri aniden parladý: "Söz doktor abla... Ama rüzgâr çok sert eserse elimi býrakma, tamam mý?"

"Söz Deniz. Ne kadar sert eserse essin, elini hiç býrakmayacaðým."

O gün Melike bir sürprizle karþýlaþtý. Deniz, Gülsüm ve Melike’yi beraber çizdiði bir resmi ona uzattý. Melike göreve baþladýðý ilk gün, mutluluktan yanaðýna birkaç damla gözyaþý düþmesine engel olamamýþtý. Deniz’in kalemiyle hayat bulan o resmin fotoðrafýný çekip babasýna gönderdiðinde, babasý kýzýyla ne kadar övünse azdý; evladý artýk sadece bir diplomanýn deðil, bir çocuðun hayallerinin de sahibiydi.

Aylar süren o zorlu mücadele, uykusuz nöbetler ve umut dolu bekleyiþlerin ardýndan o büyük gün gelmiþti. Deniz, artýk tekerlekli sandalyede deðil, kendi küçük adýmlarýyla hastanenin döner kapýsýndan çýkýyordu. Elinde ise o meþhur sarý uçurtmasý vardý.

Hastanenin hemen arkasýndaki parka yürüdüler. Melike uçurtmanýn kuyruðunu düzeltti, Deniz ise makarayý sýkýca kavradý. "Þimdi!" diye baðýrdý Melike. Deniz koþmaya baþladý; önce ürkek, sonra özgürce... Sarý uçurtma rüzgârý karnýna doldurup gökyüzünün maviliðine süzülürken, Deniz neþeyle kahkahalar atýyordu.

Gülsüm Haným, Melike’nin gurur dolu yüzüne bakarak fýsýldadý: "Bak Melike, senin ilk reçeten iþte þu an gökte dalgalanýyor. Umudun nasýl uçurulacaðýný ancak böyle anlarda öðrenirsin."

Deniz, gökyüzüne bakarken arkasýna dönüp baðýrdý: "Doktor abla! Bak, elini býrakmadým ama artýk uçabiliyorum!"

Melike, rüzgârýn daðýttýðý saçlarýný silerken gülümsedi. Bir stajyerin ilk günü çoktan bitmiþ, bir hekimin ömür boyu sürecek kutsal yolculuðu o sarý uçurtmanýn kuyruðuna takýlýp sonsuzluða uzanmýþtý.

Dr. Osman Akçay (Seðmenoðlu)