Deneme

Sen insansın, nisyân hûyun, vefâsızlık ahlâkındır senin.

*Yolun bir hâneye düşer de mihmânı olursun, hâne sâhibi önüne görkemli bir sofra ile bol ikrâmda bulunur. İki büklüm yıllarca ona minnet edersin ama o sofrâda lezzet alman için sana sağlık vereni, sana sofrayı kuranın ve sunulan ni`metlerin de sâhibi olanı hatırlamaz teşekür etmeye ihtiyaç duymazsın.

  Sen insansın, sadâkâtsizlik vasfın, nankörlük ahlâkındır senin.

Gözüne cam şişesi isâbet eder doktora gidersin, doktor var olan tedavi yöntemi ile gözünü kör olmaktan kurtarır da: sen hayatın boyunca ona teşekkür eder, minnet edersin ama sana vücudunu muazzam tasarlayana kayıtsız kalır bir dakika dahi anmıyor teşekür etmiyorsun. Üstelik doktoru da şifayı da gönderen o iken.

   Sen insansın, yalan kalkanın, aldanmak ahlâkındır senin.

Yâr, yâr diye müptelâsı olduğun bir güzele ağlarsın, döner ağlarsın, yanar ağlarsın, gece gündüz onun peşinde bir ömür tüketirsin, göğsün sıkışır, nefessiz kalırsın. 

Lâkin seni bu ateşe düçâr kılan başındaki kıyamete kayıtsız kalırken, sana şekil veren, seni yoktan var eden, senin sâhibin olarak seni çok seven, seni Annen'den babandan eşinden çok seven üstelik bütün rüsvâlığına rağmen bana dön diyen o Yâre sırtın dönersin.

Sen insanın, yazık sana, yazık sana, yazık sana.