Arayış Ve Eksik Parçalar

Mevcudiyetimi sorgulayamaz hiç kimse elbet ederi ve ayarı ile birey sağlam da b/asmalı yere.

Kubbeden dökülen hayaller ve yere sağlam basan ayaklarım ile bu hayalleri gerçek kılmak ve işte mevcudiyetimin birincil hatta tek şartı.

Geçmişime asla sayıp sövmem çünkü mukaddes bir ailem var.

Ama kendime istediğim kadar sayar söverim sonuçta yeniden bir binayı inşa etmeyi geçen zaman içerisinde çok iyi öğrendim.

Kalabalıktır ruhum ve duygu dünyam ve de beynim en çok da beyin fırtınasına mazhar cümlelerin ve insanların peşine düştüğümün ertesi ruhum ve duygu dünyam illa ki yatıya kalır.

Yerine oturmayan parçalara gelince üretirim ürerim de duygularımdan üstelik korkmadan ve ürkmeden bir Allah’ın kulundan.

Kimseye de sevmeyi öğretecek değilim asla bu saatten sonra sevecek de değilim gümbür gümbür belki uzaktan ve sessizce ve de minimum seviyede çünkü yüksek desibelli sevdaları artık kimseye emanet etmem üstelik varlığımı da emanet etmem Rabbimden başkasına.

Aşkın kulvarında gidip gelen piyonlar var.

Renklerin saltanatında en sevdiğim beyaz ve pembe.

Siyaha gelince ne yazık ki insanın duygularını zayıf gösteriyor ki insanlar sanıyor ki siyah zayıf gösterir bedeni gelin görün ki insanı zayıf gösteren tuhaf bir resmiyeti var siyahın.

Hele ki insanın alnının akında yaşıyor yaşatıyorsa da hayallerini.

Sökmem gereken dikişler var ve sil baştan dikmem gereken ama hiç işim olmaz zaten dikiş dikmeyi de bilmem en güzeli çöpe atıp yeniden edinmek gerekli gördüğümü.

Maliyeti yüksek olabilir ama garantisi illa ki.

Evrene sadık bir zerreyim üstelik ve aidiyet duygumu bana yaşatan sadece geçmişim ve inancım.

Sevgiyle kafayı bozmuş biri olarak artık görüyorum ki hata üstüne hata yapmışım bir ömür en başta ilk olarak da kendimi sevmem gerekirken illa ki ertelediğim ve de ertelendiğim duygusuyla yaşamak hayli sıkıcı.

Eksik parçalar bir bir oturmakta yerine.

Eksik kalan ne varsa illa ki de o boşluğu dolduracağım boş olmadığım kadar da zihnimin kapasitesine güvenirken en çok da atıl duygulardan şiirler yazmayı şiar edinmişken çünkü ben en çok şiir olmayı sevdim bir de annemin biricik Gül’ü…