Vasiyyet

Feilâtün feilâtün feilâtün feûlün 

VASİYYET

Ben ölürsem kuru bir çölde kazılsın mezârım

Bilenim kalmasın ağlayanım olmasın aslâ 

Duyanım olmadı ömrümde benim âh u zârım

Bırakın öylece sessiz kalayım öyle tenhâ

Ben ölürsem kefenim sarmaya bağbân yetişsin 

Gideyim gül omuzundan cesedim âna kalsın

Şu yolun gayrı sonuymuş diye yârim yatışsın

Görenim olmasın ol şöhreti nâdâna kalsın 

Ben ölürsem onu ölmüş biliyorduk desinler

Yüzünün rengini gamdan buluyorduk desinler

Ne vakit söz dese efkâr çalıyorduk desinler

Nice hikmet nice dersin alıyorduk desinler

Ben ölürsem ne ağıtlar ne de feryâd kopulsun

Adım âlemde silinsin bana yas tutmayın siz

Ne şirinlik ne de düşmânlığım artık yapılsın

Şu cihân kizbine Fâ`ik diyerek atmayın siz