Huzur

Huzurundayım huzurun, kolaçan ettiğim kadar içimi, çalkalandığımın da zikridir sözcüklerimin vuku bulan fikri.

Delişmen bir ırmağım ben kendine ket vuran

Zihniyetlerden ötürü yolunu ve umudunu kim ise kasıp kavuran

Çöl çiçeğiyim en çok dikenlerinden mustarip

Gecesefasıyım, sefasını süremediğim gündüzün

Edasına yenik düşüp de örselendiğim evrenin çekidüzen vereyim diye

Uğraştığım her günü küle çeviren

Bir gül olmanın ise hem neresi kötü

Kendine batmadıktan sonra dikeni

Evreler evrende hüküm süren

Bazen atan devreler zihnime peşkeş çeken

Ve edimler bir sağ bir soldan giden

Nihayetinde kendisi ile çelişen

Mevsimin muadiliyim ve evet, yaz çocuğu olsam bile

Aşkın hazana aşkım Eylül’e.

Acının da müdaviyim

Âşık olduğum kadar aşkın dibine

Vurmuş bir gözyaşı feryadı

Çıkmışken ayyuka her fısıltı her inilti

Vardiyalı bir ömrün perde arkası

Bulabilmek ümidiyle en çok da kendini

Yeri geldi mi?

Kendine muhalif

Sözsüz ırksız bir hüznün iki yakasına

Eşlik eden yakuttan gözlerinde ümidin

Sadece ve sadece yeşersin

Diye gönülden geçenleri zikreden

Dervişin fikrine denk düşen

Belki de delişmen rüzgârın

Kanadına ilişen

Yavru bir serçe gibi

Kendi yaşında can veren

Kâh bir çiy tanesi

Kâh çiğnendiği kadar da yüreğin sırça köşkü ve hanesi

Göğe çalım atan bir kar tanesi misal

En çok da sevdiklerine zarar vermeden

Hiçliğine âşık bir derviş gibi

Tekil hanesinde yüreğin

Bir tohum gibi aşkla yeşeren

Ölümün vecizesi

Hayatın son sahnesi

Oysaki daha yeni gelmiştim hayata diyebilmenin

O vakur ve içten seslenişi

Sadece ve sadece sevgi ile iyileşen

Yalnızlığın tek reçetesi

Kalemin de içinde kalan ukdesi…