Bir Zerre İken Güneş Ol

Bir Zerre İken Güneş Ol

Varsın yersinler beni, sevgidir tek lisanım.

İncinirim incitmem, sineye çeker canım.

Bir lokma bir hırkadan gayrısı neme gerek.

Güle hasret bülbülüm, dile has name gerek.

Daldırsam yüreğimi katredeki ummana.

İdrakimi kuşatır iç içe geçmiş mana.

Kâinat gergefinde saklı cilve-i kudret.

Hangi veçheye baksam, rahmetinden ibaret.

Gülüne sevdalanıp gülistana büründüm.

Derviş diye anılıp Yunus diye göründüm.

Gölgelerin içinde, perdelenir suretim.

Cümle mükevvenatın hiçliğine ibretim.

Hakk’a döner her zerre, dört mevsim, doğu batı.

Bilirim ki son nefes; ariflerin vuslatı.

Naz makamına durup samimi niyazı tanı.

Gayrısından fayda yok, O’dur koruyan cümle canı.

Aşkın ateşi yaktı, kül oldum seyranda.

Zerre zerre eridim, kaldım vuslat rüzgârında.

Ne dünya kaldı ne ben, ne isim ne nişan kaldı.

Yalnız O’nun cemali, gönülde o an kaldı.

Yolcu yolunda erir, menzil menzil aşılır.

Her nefes bir kapıdır, Hakk’a doğru açılır.

Fakr u fena hırkamız, rıza ile dikilir.

Nefs-i emmare düşman, sabırla yenilir.

Ey gönül, sus ve dinle, her zerre zikreder.

Kâinat bir ayettir, her harfi O’nu söyler.

Gel, bu fâni âlemden el çek, ebedîye bak.

Bir damla iken umman, bir zerre iken güneş ol.

Mehmet Aluç