Nefs Mertebeleri Emmare'den Mutmainne'ye

NEFSİ EMMARE –(I)

Nefsi arındırma zorunlu bir yol,

Hakk’tan uzak gönül, verir emare,

İnsanın içinde oynar sinsi rol,

Aldatır durmadan nefsi emmare.

Her ne adım atsa zevk eğilimli,

İçerden kin kusar, hep gerilimli,

Hırs ile fıttırır, haset giyimli,

İflah olmaz hâldir nefsi emmare.

Tuzaklar kurarak işletir günah,

Hayr olanda cahil, şerdeyse agâh,

Eder başkasının malına tamah,

İblis’in kozudur nefsi emmare.

Halbuki şeytandır zayıfça olan,

Cihat edenlere apaçık düşman,

Zan şebekesine verir tam meydan,

Korkak sünepedir, nefsi emmare.

Bu nefs üzerinde etkili zikir,

Kelime-i tevhit olsa gerektir,

Şirkin suretiyse; karanlık zifir,

Yansa ruşen olmaz nefsi emmare.

Fısıldar gizlice girer dünyana,

Olur bilinçaltı, sızar rüyana,

Hakk’tır tesellisi, kim onu ana,

Kudurup durur hep nefsi emmare.

Haydi bir adım at, yen kötülüğü,

Tevbeyle kalbinden sök katılığı,

Can pazarıdır bu, yok satılığı,

Kâr sanır zararı nefsi emmare.

İlhan’ım büyütme kalpte heyula,

Kaptansız seyahat bozuk pusula,

Ümüğünü sıkar, çöker her kula,

İns’e musallattır, nefsi emmare.

NEFSİ LEVVÂME-(II)

‘’La uksimu’’ diye yeminle başlar,

Kur’an’da yankılı ilâhi nağme,

Pişmanlıkla gözden akınca yaşlar,

Harekete geçer nefsi levvâme.

Kendini kınayan var bir yapısı,

Otokritik yapan vicdan aşısı,

Tabibin eliyle diner sancısı,

Arınmak ister hep nefsi levvâme.

Sorgular benliği gizli bir elden,

Günahın yükünü taşır her telden,

Yakınır çoğu kez aklıevvelden,

Bir çıkar yol arar, nefsi levvâme.

Nasihati çoktur, kendisi duymaz,

Bir hâli öteki hâline uymaz,

Deli gibi eser belli ki aymaz,

Kulak tıkar pende nefsi levvâme.

Bu derde devaysa, İsm-i Celâl’dir,

Hak dışındaki söz bir kıylu kâldir,

Tevazu içinde gene de hâldir,

Kendine direnen nefsi levvâme.

Allah ismi açar kitli kapıyı,

Kalbin derununa koyar tanıyı,

Sessizce sağıltır alır ağrıyı,

Şifa bulmak ister nefsi levvâme.

İlhan’ım bak hele, sendeki nefse,

Binbir ayartmayla hapsolmuş sese,

Üzülme sen artık, hak bir nefese,

Uyanır elbette nefsi levvâme.

NEFSİ MÜLHİME-(III)

Nefse düzgün şekli verip örtene,

Kim bakar hakiki içteki kime?

Hakkı ince ayar yapıp tartana,

Safi berekettir nefsi mülhime.

İlham alan benlik, mülhime demek,

Her hâli içinde harmanlar felek,

Şevk ile ter döküp ister tek emek,

Gayretle şahlanır nefsi mülhime.

Bu mertebede nefs, iyi ve kötü,

İlhamla donanır, çözülür dürtü,

Hû zikri gerektir hevâya örtü,

Saklar can özünde nefsi mülhime.

Ruha çerağ olan göğüs kafesi,

Taşır hep içinde en güzel sesi,

Mecburi duadır, çoktur nefesi,

Bile bile verir nefsi mülhime.

Yük olmaz artık hiç, ne gam ne tasa,

Teslim olmuştur o, haşyet devasa,

İşte budur gerçek ilâhi yasa,

Uygular kendine nefsi mülhime.

Lakin bir an önce geçmeli dersi,

Cehlin ateşidir, hâlinin tersi,

Nefsi Levvame’den kalan sitresi,

Taşır üzerinde nefsi mülhime.

İlhan’ım bir gayret et ki yön bulsun,

Kalbin deryasına aşkını salsın,

Zikirle yansın da korkun azalsın,

İtminana yoldur nefsi mülhime.

NEFSİ MUTMAİNNE-(IV)

Sessizlik, güven, doygunluk ve huzur,

Sığınır yürek Hakk şefaatine,

Kime ne fayda içteki kir, gurur?

Erlere candır, nefsi mutmainne.

Bil ki Mevla’nın ‘Dön Rabbine’ sözü,

Karanlık yırtar, açar gönül gözü,

Tevhit gibidir kalpten akan özü,

Çağlar da durur, nefsi mutmainne.

Nice vakitler emmareyle pustu,

Ya Levvame’de afakanlar bastı,

Mülhime’deyse Hû bayrağı astı,

Sonunda pişti, nefsi mutmainne.

Bitmiş sanma sen, itminanlı hali!

Oysa bu ancak, kemâlin evveli,

Ucb varsa yine niyetler perdeli,

Zannetme Hayy’dır nefsi mutmainne.

Mürşid bilir ki tüm nutuklar testmiş,

Fark edemeyen bir hayalperestmiş,

Raziyye’ye dek sâlikler serbestmiş,

Bir güzergahtır nefsi mutmainne.

Sonsuzluk nedir, hak dışı efsane!

Var olan Hakk’tır, gerçekte yegâne,

‘Ya Hakk’ virdini okur tane tane,

Ehli zikirdir nefsi mutmainne.

İlhan’ım ya sen, buldun mu çözümü?

Akletmeyen kalp, çözer mi düğümü?

Uyanmayan can öldürmez ölümü!

Zühd’e aşıktır nefsi mutmainne.