Adsız Hayalet

Ne bir liman bıraktım ardımda, ne de rüzgarı bekleyen bir gemi,

Kendi sokaklarında kaybolmuş o ıssız kentin tek sakini...

Bekleyenim yok, yolum yok,

Avunacak yalanım çok.

Adımlarımda ne bir acele var, ne de durup dinlenme hevesi,

İçimde bir yerlerde yankılanıyor geçmişin o boğuk nefesi.

Ben yokken de dönmüş bu dünya, çarklar tıkır tıkır işlemiş,

Demek ki varlığım, yokluğuma sessizce biat etmiş.

Ne kalabalıklar beni anlar, ne de yalnızlık bütünüyle sarar,

Ruhum tam ortada, bir berzah sükûnetinde durup bekler.

Aydınlık bir karanlığın içinde, hem körüm hem her şeyi gören,

Kendi cenazesini uzaktan, buruk bir tebessümle izleyen.

Canım sıkkın belki ama içimde tuhaf, esrik bir huzur,

Bir yanım ihtiyar bir bilge, bir yanım çocuksu bir mağrur.

Zamanın dışındayım artık, ne büsbütün canlıyım ne de toprakta,

Hem serseri bir rüzgarım kırlarda, hem bir beyefendi o soğuk odada.

Yaşamakla ölmek arasında incecik, adsız bir çizgiyim,

Kendi gölgesinden bile çekinen, o ürkek gecegezeniyim.

Gözlerimde ne kışın ayazı var, ne de baharın ılık nefesi,

İçimde donup kalmış bir zemheri vaktinin serin gölgesi.

Ölmüş bir bedende çarpan bu canlı yürek kime ait?

Bu zıtlıklar dehlizinde, sadece kendimeyim şahit.

Ben, araftaki o adsız hayalet,

Ne tam bir isyanım bu düzene, ne de mutlak bir itaat.