Aynı Göğün Yabancıları

Sessizliği öğrendim en derininden,

Adını duyunca sakin kalmayı.

Kaçırmayı öğrendim gözlerimi gözlerinden,

Yolda denk gelince kafamı çevirmeyi...

Sigara yakarken seni düşünmemeyi,

Kadehi yudumlarken yüzünü unutmayı.

Yorulup düştüğümde yine seni özlemeyi,

Kendimi kaybedince yokluğunu bulmayı...

Sesini unutuyorum artık yavaş yavaş,

Sanki hiç olmamışsın, hiç geçmemiş gibi.

Aynı şehirde yabancıyız, içimde bir savaş,

Sanki varsın da, artık hiçbir anlamın yok gibi...