İçideki Ben Ölene Kadar

ıssız gecelerin yanıp sönen böceğiydik,,,

bazen güler bazen kavga ederek

göz yaşın sallanırdı ayrılığın zembeleğinde

... kururdu nergizler içimizde

parmak uçlarımız ateşte kavrulurdu,

avuçlarımız avuçlarda uyurdu ,

dipsiz kuyulara giderdik

akardı gece dizimizde

senin ninlilerinde türkü söylerdim

bahar kokardı dilimiz dilimiz de

karanlık içinde boncuk gözlerin

karınca ısırığı ayaklarımı okşardı,

yarılırdı domates gibi ikiye gövdem,

sen ekmek banardın cümlende doyardım

nar akardı kirpiğinde kıyamazdım

biz seninle tapuları yıkmıştık

hiç bir hasap gütmeden

yarını gövdemizde düşlerdik

kimselerle işimiz yoktu

biz nazlı nazlı akan şelaleydik

dudaklarımız değdiğinde ohhhh çekerdik

gökyüzünde süzülen turnaydık

bembeyaz düşlerin içinde yaşardık

içinde ki ben ölene kadar,

irfan KÖKTEN