İhtiyaç Molası

Kış aylarında yolculuk yapmak hem keyiflidir hem de eziyetli. Kendi aracınızla gidiyorsanız istediğiniz hızda gider, istediğiniz müziği açar, istediğiniz yerde durup ihtiyaç molası verebilirsiniz. Ancak şehirler arası otobüslerde bazı imkânlar kısıtlıdır. Şoför beye, “Yavaş git, hızlı git.” diyemezsiniz; canım soğuk bir şeyler istiyor, şurada dur, alayım.” diyemezsiniz; “Her saat başı mola vereceksin.” diyemezsiniz, vesaire. Uzun yolculuk, sağlığı yerinde olanlar içindir; devamlı öksüren, on dakikada bir tuvalete gitme mecburiyeti olanlar, psikolojik rahatsızlığı olanlar için ise eziyettir. Bizim insanlarımızın da kötü bir alışkanlığı vardır; etrafına bakmadan abur cuburları yemeye başlar, hastaların, yaşlıların, çocukların ve diğer yolcuların canı çekebileceğini düşünmez.

“İhtiyaç molası,” dediklerinde havalara uçuyordum. İdam mahkûmunun tahliye edilmesi gibi bir his kaplamıştı içimi adeta. Buna benzer anılar başınızdan geçtiyse beni çok iyi anlarsınız.

“Yarım saat ihtiyaç molası, değerli eşyalarınızı yanınıza alın.” diyerek yineliyordu muavin ama ben çoktan araçtan inmiş ve koşar adımlarla ayakyolunu arıyordum. Sürü psikolojisi... Yolcuların yarıdan fazlasının aynı yere yönelmesi işimi kolaylaştırmıştı, onlara katıldım.

Kıymetini bilmediğimiz o beş dakika hem kurtuluşa hem de huzura kavuşturmuştu beni. Gönlüm bahar ediyordu, yeniden doğmuşa dönmüştüm.

Market çalıştıran genç adamla göz göze geldik, bakışlarıyla bir şey söylemek istiyor gibiydi.

“Ne kadar?” diye sordum.

“Burası ücretsiz abi?” dedi ama hâlâ bakışlarında bir anlam gizliydi.

“Her yer çok temiz, elinize sağlık.” dedim.

“Teşekkürler abi.” dedi ve dilinin altındaki baklayı çıkardı:

“Engelli tuvaletine girdiniz.”

Gazı kaçmış gazoza ve havası inmiş lastiğe döndüm, hızlıca otobüse binip hareket saatini beklemeye başladım.