Şair Değilim Şiir Hiç Değil

Aradığım hiçbir yerdesin ve aradığım kadar da kendimi bulduğum o dermanın gölgesinde yerleşik ve renklerin uğuruna inandığım kadar huzurun ta kendisi.

Sessizlik, renklerin b/atılı ve o perde arkası hazine varsa yoksa yüreğin muadili.

Kelamın hası değil insanlığın ta kendisi

En çokla en azın kesiştiği nokta belki de kayıp gölgeme esir olmadığım kadar da hayatın o tekdüze ritmine.

Beylik söylemlerden uzağım en çok da kendime hasretim

Yalnızlıksa en güvenilir sırdaş

Mevsimin basiretine yeminliyim

Düşe kalka büyümedim ben

Dizlerim hep sağlam yüreğimse sadık matemine

Yerleşkesi mutluluğun

Sözcüklerim kavruk belirsizliğin hicvinde saklı bir melodi

Çınlarken kulağımda

En çok da sesinde saklı huzurun her katresi

Bilinmedik ne kaldı ki serdiğim kadar ellerine?

Şair değilim şiir hiç değil

Âşık değilim aşık attığım kendim

Ne siyahım ne alı al moru mor

Ben hep beyazım beyaz da kaldım

Dirlik ve dinginlik

Nasıl da uzağım

Sözler ve sessizlik

En çok da kendimle hemhalım

Öncem aynı andan farklı

Yarınlara adaylığımı koyduğum

Kendi ülkemin imparatoru

Ne kasvet ne de birilerine hasret

İçre dönük değilim artık

Ne atık ne atıl yokluk olmadı da sırdaşım

Zemheride doğdu güneş aydı gök kubbeyi

Mevsimlerden çaldım ben şiiri

Eylül’ü resmettim gün ve gece

Her günü denk tuttum renklerle

Ne beyaz sadece hele ki siyah asla:

Renklerin mateminden sıyrıldım ve boyadım kâinatı gök kuşağı ile de resmettim aşk denen tarikatı

Kayıplar değil artık umurumda

Ayıpsa ayıp yazmak ve de yanmak kendi uğruna

Uğultular değil sadece hırlayan köpeğin duasına

Âmin der mi hiç Mümin?

Şefkatin doğasında saklı iken her mevsim

Öznesine muhalif özlemine sadık aklıselim

Olsam gerek olmadığım ne malum?

Ne muallime ne de öğrencidir artık titrim

Ben sadece insanım…