Gurbetin Sonbaharı

GURBETİN SONBAHARI

İşte yine eylül geldi.

Şimdi artık sonbahar…

Gurbetin ıssız gecesinde

bir sokak lambasının altında

uzayan gölgeler gibi

sensizliğim büyüyor içimde.

Uzaklarda bir şehir uyuyor sanki,

Ve ben burada,

kalabalıkların ortasında

kendi sessizliğime sığınıyorum.

Bir şarkı geçiyor aklımdan geceden,

bir koku dokunuyor geçmişe;

O an 

 bir fotoğrafa bakıp dalıp dalıp

İç dünyamda gecenin sessizliğinde konuşuyorum öylesine 

kimse duymadan,

yanımda olmayan birini

yüreğimde yaşatabilecekmiş gibi....

O an anlıyorum ki

gurbetin

bir çift göze bakarken dokunamamak olduğunu...

Belki de beklemenin:

Bir yağmur damlasında

geçmişi hatırlamak,

gecenin koynunda

yarım kalmış cümleler kurmak

ve her sabah

içinden sessizce

“Belki bugün…” demek.

Çünkü bazı sevgiler

uzaklıkla tükenmiyor;

zaman geçtikçe

daha derine yerleşiyor.

Şimdi dinmiyen yağmurda

sonbahar yaprakları

sessizce toprağa düşüyor.

Ben hâlâ bekliyorum.

Bir umut işte.

Belki 

yağmur diner,

bu uzun gece sona erer,

çıkıp gelirsin

hasretin kapısından diye..

Çünkü bazı kavuşmalar anlamını bulmamış 

kelimelerden daha derindir.

Sadece hayat,

iki yüreğin arasına

uzun ve sessiz bir gurbet koymuştur.

Şimdi o gurbetin

son gecesinde;

İçimde yılların suskunluğu,

gözlerimde dinmeyen yağmur,

ellerimde sana uzanamamanın

sessiz titremesi…

İçimde sonsuz umutla bekliyorum.

Çünkü bazı özlemler

anlatılmaz…

Yıllarca susuşa

bırakarak 

ömrünü tamamlar.

Gazi Çakmak