Kendime Döndüm

Kimsenin bilmediği tarafım

gece herkes sustuğunda uyanır.

Mutfakta tek bir bardağı yıkarım.

Suyu kapatmam hemen.

Ellerimi biraz daha altında tutarım.

Gün boyunca üzerime yapışan ne varsa

oradan aksın isterim.

Ben böyleyim.

Bir şey bittiğinde

hemen vedalaşamam.

Önce boşluğuna alışırım.

Bir sandalyenin kullanılmaması,

bir fincanın rafta yüzünü duvara dönmesi,

kapının arkasında unutulmuş bir ceketin

hâlâ birini bekler gibi durması.

Yokluğu böyle tanırım.

Sessizliğinden.

Benim kimsenin bilmediği tarafım

güçlü göründüğüm yer değil.

Hâlâ sevdiğim yerde.

Çekmecemde eski bir toka var.

Hiçbir değeri yok.

Ama avucuma aldığımda

bir ömrün yükleri kadar ağır.

Ben geçmişi

büyük hatıralarda değil,

küçük eşyalarda bulurum.

Bir toka.

Bir koku.

Bir ses.

Ve birden

yıllar yeniden üzerime giyinir.

Aynalara da inanmam artık.

Ayna yüzümü gösterir.

Ben yüzümün altında

kaç kadın taşıdığımı bilirim.

Bir zamanlar aceleyle sürülmüş bir ruj,

uykusuz bir sabah,

yutulmuş bir öfke,

gülmek zorunda kalınmış bir masa.

Bir kadın bazen

yüzünü değil,

sustuğu şeyleri taşır.

Benim yüzümde biraz onlar var.

Beni en çok

kimsenin sormadığı sorular yorar.

İyi misin? değil.

Ne zamandır böyleyiz. deseler

içimde yıllardır ütülenip kaldırılmış

bir gömlek açılır.

Bazı yaralar kanamaz.

İnsanın sesini değiştirir.

Benim sesimi değiştirenleri

kimse bilmiyor.

Bazı isimleri neden

artık içimden söylemediğimi,

bazı şarkılarda neden

tam ortasında sustuğumu.

Anlatmıyorum.

Çünkü bazı acılar

anlatılınca küçülüyor.

Ben küçültmedim onları.

Yanıma oturttum.

Bir süre birlikte yaşadık.

Sonra bazıları gitti.

Bazıları kaldı.

Kimsenin bilmediği tarafım

şurada başlıyor.

Kırıldığım insanı

her zaman kötü hatırlamam.

Bazen en güzel hâliyle hatırlarım.

İşte bu daha zor.

Çünkü insanın en büyük yanılgısı

birini affetmek değil,

onu güzel hatırlarken

kendini suçlamaktır.

Ben kendime çok geç sahip çıktım.

Başkalarının hayatında

kendime yer açarken

kendi içimde küçüldüm.

Sonra bir gün

kendi sesime rastladım.

Meğer yıllardır

kendimi,

başkalarının beni sevme biçiminden ölçüyormuşum.

Artık öyle değil.

Şimdi birini kaybetmemek için

kendimi kaybetmem.

Bir ev sessiz kalacak diye

içimde gürültü büyütmem.

Bir başkasının huzuru için

kendi içimdeki odaları boşaltmam.

Ben artık

kendime sığmayan hiçbir yerde

yaşamıyorum.

Kimsenin bilmediği tarafım

artık sakladığım bir yara değil.

Benim kendimim.

Ve ilk kez

bunu açıklamaya ihtiyacım yok.

Çünkü bazı kadınlar

kendilerini bulunca

kimseye dönmez.

Kendilerine döner.

Döndüm.