Geceye Sığmayan

Bir akşam çöker içime, adını andığım yerde,

Sükût bile ürperir, sesinin gölgesinde.

Ne zaman gözlerimi yumsam, sen çıkarsın karşıma,

Bir sır gibi saklanırsın kalbimin en derininde.

Ben seni bir heves diye sevmedim, ey güzel,

Bir ömrün yükünü aldım, adının hecesinde.

Geceler şahidimdir, yıldızlar bilir hâlimi;

Sen varsın diye sabah doğar, yokluğunda gece iner.

Bir bakışın dokunsa, dağılır içimde kış,

Bir sözünle susar gönlüm, yıllardır konuşan.

Seni sevmek; biraz dua, biraz günah, biraz sır,

Bir yanım sana koşarken, bir yanım senden kaçan.

Ne garip bir imtihan bu, ne tuhaf bir kader;

İnsan en çok sevdiğinde kendinden eksilir meğer.

Ben seni buldum sanırken kendimi kaybettim,

Meğer aşk, insanın kendine açtığı en derin sefer.

Gel desem, kelimeler yoluna düşer şimdi,

Git desem, gönlüm razı değil senden vazgeçmeye.

Adını yazmadım hiçbir yere, gerek de yok artık;

Çünkü sen, yazılmayacak kadar derindesin yüreğimde.

Ve bir gün sorarlarsa:

“Ne kaldı elinde bu aşktan?” diye,

Derim ki:

Bir gece,

bir dua,

bir isim...

Ve hâlâ sönmeyen

bir kalp nöbeti.