Anne Kokusu

Anne; 

Dudağımın kıyısını aşındıran,

Garip bir tebessümle koştum mısralara.

Yazdığım her harfin kıvrımında,

Kokunu yudumladım,

Susuzluğumu gidermeye yetmedi,

Hiçbir kelime…

Anne;

Rüyalarımı süslediğin zamanlardan geçer,

Hatırlamadan uyuyamazdım.

Hayalimden gidersin diye kokarken,

Şefkatli ellerinin okşadığı saçlarımı,

Uykumda kucaklardım.

Genzim yutkunamadan düğümlenir,

Sonsuzluğa asılı kalırdı beynimin reseptörleri…

Anne;

Bazen ciğerlerime bayram sevinci yaşatır kokun,

Meclisi nebevi’de demlenir,

Kırklar tekkesinde renk bulur,

Hira Nur dağından yayılır yeryüzüne,

Evrenin yüreğine saplanan bitimsiz rayihadır.

Kokunda halay çeker kalbimin ritimleri.

Düştüğüm kuyulardan çıkarır beni,

Bilmezsin varlığın üzerime siner,

Çekinmeden güvenirdim dünyaya,

Karanlıklara korkusuz dalar,

Ve milyarlarca kadının içerisinde,

Seni kokundan tanırdım…

Meleklerin salladığı beşikten,

Suretin düşer gözbebeklerime.

Bir nefeslik saltanattır kokun anne,

Bir ömürlük muhabbet.

Anne kokun, Dar’ül Huld kapısında nöbetçi,

Firdevs’in akan suyu.

Darüsselam kuşlarının kanatlarında yükselir ihtişamın,

Ve anne,

Cennet ayaklarının altına döşenir …

Anne;

Aklıma kokun düşer,

Dolunayın ışığında yansır yüzün,

Yakamozlarla dans eder saçların,

Bir sahur serinliğidir gölgen.

Gezegenler huzurunda safta durur,

Ufuk çizgisini taşırsın kirpiklerinde.

Yedi kat göğü yüklenir omuzların,

Ve bilirim,

Bulutların rahminde saklıdır gözyaşların…

Anne kokun bağrıma vurur,

Hazreti Havva’nın nefesine düşer köklerimiz,

Sidretül müntehadan açılır kanatların,

Dünyayı döndürdüğündür,

Acıların sökün tuttuğu liman.

Gözyaşlarının huzura erdiği orman.

Parmaklarında yeşerir umutlar,

Ve gülüşün de canlanır baharlar…

Adem Efiloğlu

22 Ocak 2026

Saat:01.10