Zâil Yürek

ZÂİL YÜREK

Günlerdir, gecelerdir

Saatlerdir arıyorum kendimi

Ruhum bedbin bir hâlde

Gözlerim asırlardır kapalı

Donmuş kalmış yaralarım

Arayanı, soranı yok

Zâil olmuş yüreğim

Bitirdim kelimelerimi

Uzun zaman gelip geçti

Sadece susuyorum artık

Ufuk çizgisinde kaybolmuş biriyim

Kendime bile yabancı

Kaç ah biriktirdim zulamda

Kaç keşkeye kurban gitti anılarım

Annem, babam yanımdaydı

Fotoğraflardaydı, küçükken mutluydum bir ihtimal

Mutlu olmasam gülmezdim, inan—

Ve fotoğraflara sinmiş erguvan kokusu

Annemin eflatun elbisesi

Babamın fötr şapkası

Kaytan bıyıklarında beyazlar

Kınalı elleri annemin

Öyle utangaç, öyle ürkek

Ha ağladı, ha ağlayacak

Gözleri şu yeşili

Ben mi? Mutluydum, yetmez mi?

13.5.2025

KADER YILMAZ