Zamana Yenik

Zamana Yenik

Adımlarımın sesini duyuyorum.

Toprak anaya iz bırakıyor yavaşça.

Biraz da yılların yorgunluğu... Son zamanlarda hızlı geçiyor zaman, yetişemiyorum...

Anlar kaldı bir tek bana.

Çoktan bıraktım günleri, ayları takip etmeyi.

Usul usul yüzümde beliriyor izler, her acı iz bırakıyor geçmişten. Ve ben geçmişi silemiyorum...

İlk önce saçlarımın rengi terk etti beni.

Ve çocukluğum, fotoğraflardan bana kalan.

Sonra mutfaktaki böreğin kokusu.

Anne evi, baba ocağıydı özlemle hatırlanan.

Bir şeyler vardı hep yarım kalan, sonraya ertelenen.

Misketler arasında.

Keşkelerle dolu ceplerim.

Misketlerden mi, keşkelerden mi ağır geliyor ceplerime, taşıyamıyorum...

Kalbime gelip oturmuş yaralar.

Ne yana dönsem kanıyor.

Yaralar canımı acıtıyor.

Boğazıma gelip oturmuş hüzün.

Ağzımdan dökülen kelimeler arasına saklanmış yaşım, durduramıyorum...

Sökün ediyor benliğim.

Bir kaba sığamıyor.

Zamana yenik düşüyorum.

Makberdedir teslim olmuş bedenim.

Kâinatta bir zerreyim.

Dünyada hiç...

Kader YILMAZ

15.08.2025