Bir Varoluş Benimkisi

Bir Varoluş Benimkisi

Ya Rab,

Neden bu cihanı delen sükût?

Ötmüyor bülbüller,

Yasta mı güller?

Solmuş yüzler,

Matem estirmiş rüzgâr.

Ayrılık üzerine bütün şarkılar,

Ney taksimi hazanı fısıldar.

Yüreğimde sönmeyen kor,

Gölgemse bedenini arar,

Bedenim aynadakinin yasını tutar.

Yürüyen bir bedenim,

Ruhum benden uzak.

Bu kaçıncı gidişi ruhumun benden?

Her gidiş kalbimde derin yaralar açar.

Toz tutmuş, siyah-beyaz bir film yaşadığım,

Yalnız bir iskelet,

Kurumuş bir ağacım ben.

Yuva yapmış dallarıma kuzgunlar,

Köklerimdeki kanı emer.

Rüzgâr yüzüme vurur yalnızlığımı.

Bir hezeyan benimkisi,

Bütün vücudumu saran,

Gövdemi esir alan,

Yapraklarımdan dökülen.

Büyük bir teslimiyet,

Büyük bir karşı koyuş,

Kuzgunlara inat

Varoluş savaşı...

Pervaneler gibi,

Yusufçuk misali,

Uzanır köklerim yüzyıllara.

Gövdemdir asırlardır yalnız,

Dallarım huşû içinde.

Bir hezeyan benimkisi,

Bir Âmentü duası,

Büyük bir varoluş benimkisi...

Kader Yılmaz

21.02.2025