Bendim Nice Benden İbaret

‘’Kırık bir vazo masanın ortasında,

Yıkık dökük odada,

Susuz ve çiçeksiz. Tasını tarağını toplayıp gidiyor gökyüzü tepemiz… den,

Korkusunu bırakıyor içimize,

Karanlığını.

Yalnızlık gibi bir şey düşüveriyor yüreğimizden,

Korkusu kalıyor içimizde,

Susuzluğu..

Ne vakit kalırsa insan korkusuyla bir başına

Ve yalnızlığı çığ gibi büyüyorsa,’’(Alıntı)

İlahi sancılardan ördüm ben kaderimi:

Kederin tokadına sığındım sınandığım kadar da sıvadım kollarımı; bir renk cümbüşü idi ki yüreğimdeki karnaval soyut gölgelerden inşa ettim yüreğimi ve saydam duvarlardan geçtim gel gör ki aşkın aksinde kendimi göremedim ve şahikanın kanadına kondum kan gibi leke gibi yara gibi, yağmalanmış duygular şehrinde şiirlerle donattım önümü arkamı:

Ah, şiir!

Ah, şehir!

Tutsaklığında aşkın özlemin sırtını sıvazladım ve kanlı gözlerime doğdu gece, güne uzak ışığa uzak gel gör ki ölüme yakın ve istifli duygulardan beyitler; acının her katresinden diyetler ödedim o devasa çanakta birikti gözyaşım sele kapıldım sandı insan oysaki kendimi salmıştım ve bir sala değil Rabbe sığındım.

Yeri geldi yersiz yurtsuz.

Yeri geldi kanadı kırık.

Yeri geldi mi aç susuz…

İkamem ve idamem sadece O’nun kanatları altında.

Şerh düştüğüm her duygum ve tövbeler ettiğim isyanım ziyan ettiğim ömrün ardına serildi:

Göğsüme devasa bir çentik.

Yüreğimde delişmen bir sevda.

Ve renklerin akımına kapıldım oysaki önceleri siyah beyaz bir aşktım.

Rengim uçuk.

Yüreğim uçuk.

Mutluluk uzak ama ben şairdim:

Mutluluk neyime?

Ben gezgindim?

Han dediğim neresi?

Yol uzundu bilemedim de yolculuk nereye?

Az gittim uz gittim dere tepe düz de gitmedim hep saptım tali yollara hep kayboldum ama defalarca da kendimi bulmuş bulundum.

Sarardım.

Soldum.

Yeniden açtım.

Goncaydım.

Güldüm.

Dikendim.

Kırık daldım.

Topraktım.

Köktüm.

Ağaçtım.

İnsandım.

Tek hücre tek beden tek yürek.

Ve uyandım ki ışıyan gözlerime doğan güneşe minnettar Rabbine âşık ve sadık bir Mümin bir beşer…

Gezginliğim sonlandı.

Aidiyet duygum güçlendi.

Hem gemiydim hem liman.

Hem Leyla idim hem Mecnun.

Hem çiçektim hem diken…

Varsaydım.

Yok sayıldım.

Ama ben vardım ve de var olacak…

Öyle ya da böyle:

Şair olmayan beni anlamaz…

Dedim ve soluklandım ve şükrettim ve sabrettim.

Bendim bana dair.

Bendim bana yakın bana uzak.

Bendim nice benden ibaret.

Bendim bensiz limanlarda sığınak bildiğim tek liman yine beni bana kavuşturan…