Kilitli Kapılar

‘’her şeyi terk ettim / ne aşk ne şehvet

sarışın başladığım esmer bitiyor

anlaşılmaz yüzü koyu gölgeli

dudakları keskin kırmızı jilet

bir belaya çattık / nasıl bitirmeli

gitar kımıldadı mı zaman deliniyor

kimi sevsem sensin / hayret

kapıların kapalı girilemiyor’’(Atila İlhan)

Renklerin tutanağına girdim öncem beyaz sonram koyu gri: çivit mavisi gözlerine annemin ihanet ettiğim ela tozlar konduruyorum yalnızlığıma.

Ben şair olmadım şair doğdum sanma ki övünürüm kendimle sadece öğütürüm ömrü yüreğimin sedef yel değirmenlerinde ve savaşım bitimsiz hayali değildir benim düşmanlarım senin benim gibi ve de anlattıklarım uydurma değil varsa yoksa ruhumu tükettiğim yolların geri dönüşü olmadığı kadar geri dönmeyi bakalım istiyor mu müptezel yüreğim?

Aşkı kondurmadım önce ne de olsa yeminliydim sevmemeye.

Gülümsemeyi tek unutan ben değilmişim üstelik yüzüne kondurmayı çok isterdim o ayçiçeğini tıpkı güneşe dönük umut dolu yüzünde saklıymışçasına sırlar bilirim de sakladığın kadar ve gözümden sakındığım kadar.

Ara ara gülüyorum sanırım işi deliliğe vuruyorum ama kimse de toz konduramaz aklıma, yüreğimi ise sakın sorma zaten söylemem.

Zemheride unutulmuş bir çiçek gibiyim ne de olsa doğamda saklı ve ben üşümeyi inanılmaz özledim belki de don altında kalıp buz kesmeyi ve hissetmemeyi çünkü hislerimdir benim zincirim.

Kurallarla büyüttüler beni.

Kanun koyucular göçtü ve iş başa düştü büyük ihtimalle öncemden miras ne kadar kural ve genim varsa geçiriyorum tutanaklara ve demem o ki: ben asla sevemem…

İşin kötüsü bu kurala yine riayet etmedim ama sanma ki düşerim peşine ya da yapışırım yakana ben sadece rüyalarımda severim seni bir de bol bol dua ederim ki ayağına taş değmesin öyle ki toz dahi…

Şair mademki her şeyi terk etti, ya, ben?

Ben öncelikle kendimi terk ettim sonra tam da bulmuşken hayat öyle bir tokat savurdu ki yüzüme ve işte kırılma noktam depreşti artık kimseler de geri getiremez dünde kalan beni.

Sevmeyi tehir etmeliyim biliyorum ki budur benim en ağır suçum ama günahım dahi olmadığı davalardan yargılanıyorum ve düşmemek adına tek dayanağım…

Devamı yok.

Ya, benim devamım var mı?

Ve o yel değirmenleri sonsuza kadar mı çıkacak karşıma?

Kapıları kilitli olan sadece sen de değilsin öyle ki benim hayata ve aşka açılan tüm kapılarımı çoktan lehimledim yalnızlığa en azından başım dik yaşayıp başım dik öleceğim kimseye de borçlu kalmadan…