Geceye Yenilen Aşıklar

Evcil bir hüznüm var artık sol cebimde,

Dizlerimde uyuyan, her gece saçını okşadığım

Sen gittin gideli hiç sokağa çıkmıyor,

Sadece cam kenarından izliyor gidenleri

Hepsinin yüzünde senden kalma birer çizgi var

Cehennemi sorsalar, "Onun yokluğu" derim,

Cennet zaten senin gamzendeki dar çıkmaz sokak

Sen hiç basmadan, üzerinden atlayıp geçtin öylece

Köklerim hala senin toprağına sıkıca bağlı,

Yapraklarım başkası için sararmayacak bir daha

Öyle bir işledi ki içime amansız hasretin,

Kanıyor kabuk bağlayan yaralarım usulca

Nasıl da sığdırmıştın okyanusu gözlerine

Sen ki rüzgârı bile kanatlandıran kadın,

Şimdi hangi sokağın ıssız kuytusunda?

Adımı rüzgâra bırakıp yürüyorsun sessizce?

Geceyi bölüyorum ansızın çakan şimşeklerinle

Güvercin havalanıyor göğsümden, kırık kanat,

Gökyüzü sağır, bulutlar kör, rüzgâr alabildiğine gürültülü

Sokak lambaları eğiliyor garip melodiye

Şimdi saatler sensizliğe ayarlı bu evde,

Masadaki boş bardağa bile küsüyor dudaklarım

intihar mektubu gibi duruyorsun köşede,

Okumaya korktuğum, herkesten sakladığım

Kırık saat gibi durmuşum zamanın ortasında

Bir mısra düşüyor kurumuş dudaklarımdan,

Seni sevmek, ölümü göze almaktı delice,

karanfil kanardı adını her söylediğimde

Bunu ancak geceye yenilen aşıklar bilirler