İstanbul İzmir Erzurumdun Belki

Bırakın düşsün yaprağın hüznü yere.
Memnu kalmasın resimlerin sen yüzü.
Vuslat belki de o,yere düşenlere.
Baharlara değişmem esriyen güzü.

Bir resim vardı martılar uçamıyor.
Niyeti kavuşmak,kucak açamıyor.
Dalgalar yekinmiş öte kaçamıyor.
Anladın mı can ,çizdiğim öykümüzü.

Bu hikayede tek eksik olan sensin.
Belki de can bildiğim karadikensin.
Biliyorum yine vuslata nedensin.
Bana yabancı artık resmin sen yüzü.

İstanbuldun daha dün şeyla bakarken.
Belki (de) İzmir,sensiz kordana çıkarken.
Erzurum''dun hülyalar aşka akarken.
Tepelerde buğu göremedim (ki) düzü.