Eylülün Sessiz Vedası

Eylül iner sessizce gönlümüzün üstüne,

Gün biraz kısalır, gölgeler büyür.

Sokaklarda ince bir serinlik dolaşır,

Akşam, uzak bir şarkıyı fısıldar.

Rüzgâr geçer bahçenin ıssızlığından,

Savurur hatıraları birer birer.

Bir fotoğraf, bir söz, yarım kalmış bir gülüş

Ansızın düşer insanın aklına;

Bazı anılar zamana değil, kalbe yenilir

Bir dalın ucunda titrer son yaprak,

Bulutlar ağır ağır geçer gökyüzünden.

İnsan durup geçmişe bakar bir an,

Sonra yürür, elinde yarım bir mevsim.

Ve Eylül biter, farkına varmadan,

Yapraklar toprağa, günler geçmişe karışır.

İnsan yine bekler, neyi beklediğini bilmeden,

Belki bir kapı açılır diye,

Belki zamandan kalan sıcaklık geri döner diye.

Eylül bazen vedadır, bazen başlangıç,

Toprağa düşen her yaprak gibi.

Seninle kalan bir sıcaklık vardır içimde,

Kış gelmeden önce, hüzün büyür içimde.

mesakin-28/09/2026