Yazılı Radyo 22 Yeniden Yeşerenler

Yazılı Radyo 22 : Yeniden Yeşerenler

Merhaba Yazılı Radyo okuru...

Uzun zamandan sonra yine bir aradayız.

Bu uzun aranın içine çokça kırgınlık, gönül yorgunluğu ve geçmişle bitmeyen hesaplaşmalar sığdırdık. Bazen bir kafede, bazen evde, bazen de sokak ortasında gelen bıkkınlıkla mücadele ederken bulduk kendimizi.

Ama yılmadık.

Şimdi yine beraberiz.

Birbirinden güzel şarkılar dinleyeceğiz. Biz bize... Ya da daha doğrusu, kendi sessizliğimizle, kendimizle beraber olacağız.

İlk şarkıyı bizi eskilere götürecek bir şarkıyla başlatmak istedim.

Ahmed Arif'in ünlü “Terketmedi Sevdan Beni” şiirinden uyarlanan, Fikret Kızılok'un “Haberin Var mı?” şarkısı...

Bazen araç kullanırken birden ilişir bir şarkı kulağına.

Donup kalırsın.

Kırmızıdan yeşile döner ışıklar, arkanda korna sesleri yükselir. Sen ne yapacağını hatırlamazsın. Hatta bir an araba kullanmayı bile unutursun.

Sonra biri cama vurur.

Özür dilersin, devam edersin.

Ama içinde bir soru kalır:

“Ne oldu bana?”

Uykusuz kaldığın geceler gelir aklına. Terk edemediğin sevdan gelir.

Sonra kendi kendine:

“Vay be... Ben neler yaşamışım.” dersin.

O günden çok ileridesindir artık.

Sonra...

“Ben bu dünyada ne gördüm, neler geçirdim?” dersin.

Ve yazılı radyoda Neşet Ertaş'ın **“Ah Yalan Dünya”**sı sıradaki şarkı olur.

Dünya denen çarkın içinde, bir iki dişlinin arasında sıkışıyoruz.

Herkesten, her şeyden nemalanmaya çalışan bir grup insanın içinde kendimizi korumaya çalışıyoruz. Büyük büyük binaların arasında, adımızın sanımızın bilinmediği sokaklarda kendi benliğimizi arıyoruz.

Aynalarda bulamadığımız kendimizi, belki de bir şarkının nakaratında buluyoruz.

Sıradaki şarkı, dev aynalarında kendi silikliğimizi bize hatırlatan bir şarkı olsun istedim.

Nilüfer'den “Göreceksin Kendini.”

Sevgili okuyucu...

Yazmakla, anlatmakla bitmez bu hayat.

Hayatın gayesinde kendi silikliğimizle baş başa kalıyoruz. Kendi kaderimizin yaldızlarını karanlığa sürdük, gölgelerde yaşamayı seçtik.

Yaşadığımız hiçbir yer bize tam anlamıyla ev olmadı.

Sıradaki şarkı, dört duvar arasında ev sandığımız, ailemiz sandığımız insanların bizi anlayamayışına gelsin.

Grup 84'ten “Ev Gibi Değil Burası.”

Sevgili okuyucu...

Ev, dört duvardan ibaret değil.

Bazı insanlar size ev olur.

Yazılı Radyo okuyucuları da bir evin ayrı odaları gibi. Birbirimizin dert paydasında buluşmuş insanlarız.

Biz, sevmenin de sevilmenin de iki sivri uçlu bir değnek olduğunu yaşayarak öğrendik.

Şimdiki şarkım, bizi biz gibi sevemeyenlere gelsin.

Sena Şener'den “Sevmemeliyiz.”

Sevgili okuyucu...

Uzun süre buluşamamanın acısını çıkarttık bugün.

Çok güzel oldu.

Seninle, sizlerle, hepimizle yeniden buluşmak; gönül yükünden kurtulmak kadar hafifletti beni.

Ne güzel dostlar olduk...

Belki birbirimizi hiç görmedik.

Belki birbirimizin sesini bile duymadık.

Ama aynı şarkıda buluştuk.

Bazen bir insanı tanımak için yüzünü görmek gerekmez.

Bir cümlesine denk gelmek yeter.

Bir şarkıda karşılaşmak...

Bir yaraya aynı yerden dokunmak...

Sevgili okuyucu,

Şimdi veda vakti.

Tekrar görüşmek üzere.

Yeniden yeşermen dileğiyle...