Anlasana

Her gün akşama doğru yuvasına yön alırken kalbim,

Önümde mücevherat cinsinden, gösterişli bir hayat...

Çocuktum; ezdirttim karşısında kendimi kendime.

Büyüdükçe, süklüm püklüm, yaşamaktan kaçındım.

Her gün akşama doğru yuvasına yön alırken kalbim;

Sokakta şeytan çekici binlerce yeniyetme,

Hababam de babam, gündelik arayışında;

Ender-i nadirattandı, bulunmazdı neyse o şey.

Her gün akşama doğru yuvasına yön alırken kalbim:

Önünde "Yandım Allah!" çağıran, yığın yığın gülşen!

Gebe kalınca onlar, epeyce nazlı, epeyce zorlu;

Akşamdan sabaha, sabahtan akşama gözü karnındadır.

Her gün akşama doğru yuvasına yön alırken kalbim...

Biliyordum; umut, yarının habercisi.

Böyle böyle gözlerinin içi gülerdi aynı hâlden;

Tutunacak dalıydı birçok defa rüşt, rüya, endişe.

Her gün akşama doğru yuvasına yön alırken kalbim;

Ey günü gününe uymayan, pek müphem hayat!

Boş bulundu, perişan omzuna yük ettin en hususi şeyleri;

Hiç yorulmayacaktı, anlasana! Ölmek var, dönmek yoktu.

Hayati OKUR