Beyn El Beyn

Bir adım var içimde, atılmıyor.

Geri dönmek değil bu,

yalnızca yürümeyi geciktiren bir kalp hâli.

Seviyorum desem eksik,

sevmiyorum desem yalan.

İki kelime arasında asılı kaldım,

Ne sesim var, ne susuşum tam.

Zaman ilerliyor,

benim içimde bir an duruyor.

Ne sana geliyorum,

Ne kendime dönebiliyorum.

Araf dedikleri yer

ateşle cennet arası değil,

Kalple akıl arasındaki

ince, yorgun çizgi.

Bir yanım bekle diyor,

öteki yanım artık kalma.

Ben ise ikisinin ortasında

ne karar edebiliyorum,

ne vazgeçebiliyorum.

Belki bu hâl de geçer,

belki insan böyle öğrenir.

Ama şunu biliyorum:

en çok arafta

insan kendini dinler.