Ömrün Kıyısında

Durmadan bir nehir gibi akıyor günler,

Bakıyoruz ardından, yetişemiyoruz.

Yaşıyoruz, ne istediğimizi bilmeden,

Ömür geçiyor, sormadan kendine.

Hatırladıkça kararır geçmişim birden,

Dönüp bakınca, yaşamamışım gerçekten.

Acının katmerleştirdiği bir ömür sürerken,

Hüzünle ağırlaşmış, yalnızlığa gümülmüşüm

Geçen günlere hükmümüz geçmiyor,

Su gibi geçiyor, seyrediyoruz hep bizler.

Yabancı misafir gibi bakıyoruz her şeye,

Garip, şaşkın ve yorgunuz dünya yüzünde.

İnsanlar değişiyor, yüzler yabancı artık,

Dostluklar eksilmiş, herkes başka telden.

Dün yanımda olanlar birer hatıra şimdi,

Gülüşlerin ardında sahte yüzler gizlenmiş.

Dünya güzel; gökyüzü, yeşillikler, ağaçlar,

Her şey yerli yerinde, sanki hiçbir eksik yok.

Bunca güzellik geçerken gözümüzün önünden,

Yalnızlıktan başka ne kalıyor elimizde?

Zamanı durdurmak mümkün değil,

Ne gelen geri dönüyor ne giden bekliyor.

İnsan bazen kendine bile yabancı,

Yaşıyor ama neden yaşadığını bilmiyor.

Bir ölüm haberi düşüyor ansızın,

Bir eksik kalıyor soframızda, evimizde.

Anlıyoruz, yalnızlık yalnız kalmak değil,

Bir daha görememekmiş sevdiklerini.

Bir boşluk açılır zamanın içinde,

Bir yankı kaybolur sonsuz derinde.

Hangi iz kalacak bu sessiz geçitten,

Perde inince ne kalır geriye?

mesakin-12/20/2026