Dümen Bende Gemim Emin Ellerde

kimse tanımasın için onları

şairler kimi sözcüklerini yok ettiler

bütün öyküleri yazıp tüketti

bir kendi öyküsü kaldı dışarda

kuşluğun son kuşu çekilirken

sular uzaklaşır kıyı genişler

işaret tırnağım boyandı, çıkmaz

bir kölenin gövdesine döndü gövdem

en ağır sınavdan en saf olan geçer

öder, geçer

(Gülten Akın)

Hoyrat düşlerim vardı öncesinde:

Mektepli olduğum yılların güncesinde saklı

Mealim filan da yoktu hani:

Sıradan belki az buz sıra dışı bir mektepli

Öğün atladığım zamanlara denk gelir bir de ip atladığım

Huzurumun yerinde olduğu zamanlar

Ve ne yazık ki şiirlerle muhatap olmadığım

Alayına maruz kaldığım alaylı muhataplarımın olmadığına dair inanç geliştirdiğim

Saygıda sevgide sınır tanımadığım

Oysaki alayı…

Alaylarında yaşayan kalaylı dilberler ve dalkavuklar sokağı

Edimlerim asi ve asil

Sehven öldüğüm bir mevsim asla değil

Ne hırpani ne hoyrat

Tepeden bakanlara lafım mevkilerine aldanıp

Ahkâm kesenler cumhuriyeti

Sefer tasında saklı bozuk yemek gibi

İçimi bulandıran o şehvet ve paragöz bekleyişleri

Adeta birer sırtlan hepsi

Paye vermesem de azık ettikleri

Ne var ne yoksa nefsine hizmet ettikleri

Aslında şair de değilim

Tükettiğim yılların hederine kapılıp

Kendimce yazıp çizdiğim

Bil mukabil demekse en sevdiğim

Dedim ya: saygıda sevgide kusur etmediğim

Sözcükler nasıl da haşmetli adeta aşk gibi

Duygular ise kavrulmuş leblebi tadında

Her kalemi elime alıp da

Yeltendiğimde şiir yazmaya

Kokusu güzel tadı güzel

Hasbıhal ettiğim duygular körelmeden de

Kulvarımda bir ileri bir geri

Kusurum belki de aceleci ve sevgi dolu yüreğimi

Sunup da öne

Susup da bazen gömülü düne

Ve şerh düştüğüm bilumum duygu ve cümle

Öyküler yazılası…

Yaza yaza tükettiğim gel gör ki

Kendi öyküme fazlaca itibar ettiğim

Şiirler ise tüten duman misali

Yaktığım hayallerin yandığım sevgilerin

Olsa gerek ederi

Ve işte bıçkın kalem

Ve işte hırçın ruhum

Ve işte aşka meftun

En çokla en azın kesiştiği

Şair de değilim ama şiirim

Elem kuşlarından da sorabilirsiniz beni

Gerçi artık mutluluk rüzgârına hasretim

Ne hacetse düşmanlarımdan vurgun yediğim

Akla zarar bir esintiyim ben

İçime estiğim

Bazen hayatı ayaklarımla ezdiğim

Meylettiğim ise sonbahar

İlkbaharın zevcesi

Varsa yoksa aşkın güvertesi

Dümen bende

Gemim emin ellerde…