Her Adımda Hayat Vardır

Bihaber insanların nokta-i nazarında,

Dostuna sırtını dönen güya benmişim anne?

Kimine göre derin gerçek,

Kimine göre tatlı yalan...

Muhtaç görmez değildim kendime anne;

Bulanık düşünceler yumağı, tereddütler içinde,

Pırıl pırıl yüz akı,

Kutlu bir sabahı.

Hercümerç dünyanın cürm ü isyanı kadim bir hakikatti,

Çok görmeyecektim anne;

Düşecek,

Can havliyle kalkacak,

Doğruya ulaşmam yetecekti anne.

Yıllar geçecek

Üzerimden;

Kirli çarklar çevrilmeye devam edecekti.

Karanlık bastıracaktı gitgide anne;

Hiç doğmamış sayılacaktım ikide bir...

Bu asrın saç sakal yerinde fırdöndü yüzlerini,

Yaza erkence dürtülür iken tanıdım anne.

Kimi koyun koyuna uyuyacaktı yaz güneşinde,

Kimi de akşamcı...

Günah çocuğu gibi haylaz,

Hafifçe çakırkeyif ayak sürüyecekti;

Eve doğru yalınayak,

Üst üste bütün yaz...

Namütenahi yalnızlığı

“Yer döşeği gurbetinde”

İçimde büyütüp,

Kime yanaşmak istediysem anne;

İşte bu kaba saba adamlardı,

Saracaklardı etrafımı deliresi;

Yanaştırılmayacak, dışlanacaktım.

Günbegün

Mühürlü zarflarda gizli,

Ölümcül tutkular olacaktır anne.

Ama

Mitingler,

Mitolojiler,

İcmal dosyası...

Sektirmeden, beni canımdan bezdirmecesine,

Bana yön tutkusu aşılamaya niyetliler.

Civanmert bir oğul vardı, ciğerpare bir kız;

Karasevdalı anne...

Akşam paydosu çıkışı

Şehri

Mahzun dolaşmaya çıktıkları sırada,

Her tarafı yara bere;

Bir onlar değildi kalben ve hükmen.

Ne feci değil mi, ne feci!

Ta baştan

Cefa içinde,

Yara bereli,

Yüzüstü bırakılacaktım anne;

Meydan vermeyeceklerdi kardeş payına.

Kurgu,

Kundak,

Kurnazlığın bini bir para...

Bin bir sahada içimde dehşeti, sırtlayıp duracaktım.

Bak işte anne!

Kılı kırk yarıp

Yıllarca,

Umulmaz yerlerden uçarı

Hep ayağa kalktımsa;

Ölümü

Ve seni

Yakından görmeyi çok isteyişimdendi.

Yola çıkmış bulunuyorum;

Kolla beni anne!

Buralar gün batımı…

Hayati OKUR