Ateş İ Firkat

Sensiz öyle garip öyle sefil ki şu yürek, 

Atıverse olduğu gibi kendini geceye

Mah-ı tamama yazık.

Dünya; bahtı kara, 

Kıran giresi kuşbaz…

Bense mevzi-i temaşada, yaralı bir çocuk.

Kime baksam 

Baş aşağı düze çıkma derdinde;

Dağ taş

Yangınların oturak yeri…

Ölüp ölüp dirilsem, bilinmez ne için.

Yok Hâtem-ül-enbiyâ benzeyen bir yüz.

Sağım solum boy satıyor, büyümüş!

Eşraf,

Göz boyama derdinde 

Bugünkü günde.

Geçiyor; günler, aylar, yıllar

Onca zaman… 

Geçiyor bütün gün, iki büklüm

Faka basmış onca civan, onca eşkâl…

Ses çıkmıyor hiçbirinden kan gölünden geçse de.

El ver! 

Ey terakkîperver

El ver! 

Dar-ı gurbet ocağında 

Ne umut birinin emeli, ne şafak…

Herkes kendi sahasında sensiz 

Döşeksiz oturan davetsize dönmüş aşağılı yukarılı 

Her köşede kümelenmiş cümbür cemaat 

El vermezsen

Ölecek.

Hayati OKUR

Haziran, 2013