Bir Şiire Sığınmak Gibisi Var mı

‘’Şimdi ay usul, yıldızlar eski

Hatıralar gökyüzü gibi gitmiyor üstümüzden

Geçen geçti,

Geceyi söndür kalbim

Geceler de gençlik gibi eskidendi

Şimdi uykusuzluk vakti.’’(Alıntı)

Düşlerim de tedirgin ne de olsa işinin ehli bir hüzün uçuşuyor arka sahnede.

Yorgun iklimler yorgun zamanlar iyi de ben kimim?

Kimyasını çözememiş bir simyacı

Renklerin g/izini süren karanlık

Matahmışçasına âşık olmak.

Duygu kürü kirlenmemiş yüreğin bam teline asılı

Uykular kâh esir kâh nesir

Bir şiire öykünüp de başımı yastığa koyduğum kara gece

Geceden bozma gündüzler 

Belki de tam tersi hele ki yok mu o rüzgâr?

Nasıl da içime hem de ters eser

Kalbin ufkuna b/andıkça şiiri

Aşkın da hulasasına daldıkça gün ve gece

Soytarı mahiyetinde gölgelere de

Kafa tuttuğumun ertesi

Ve işte sökülmüş bir iklimi daha dikiyorum tersten yüze

Bir hegemonya belki de yaşam

Ruhunu senden çalan o hezeyan

Heyecanı bol keseden aşkın devridaimi

Hani olur da rastlarsın kendine demenin meali.

Usulca sevmek böyle bir şey işte

Ve de uzaktan

Aşkın şahikasının da kanadı kanarken

Ve o kana banmak şiiri

Bir dize derken bir kıta

Hülasası kâinatın yeter ki kader zaman tanısın yaşama

Bir şarkı bir şiir bir esinti

Duyguların muadili her biri

Uzaktan uzağa bir köprü

Herhalde budur hayatın sihri

Bir şiire sığınmak gibisi var mı sahi?