Şaire Öykündüm Oysaki Şair Tanımazdı Beni

‘’sevindiğim anda sen üzülürsün

sonbahar uğultusu duymamışsın ki

içinden bir gemi kalkıp gitmemiş

uzak yalnızlık limanlarına

aykırı bir yolcuyum dünya geniş

büyük bir kulak çınlıyor içimdeki

çetrefil yolculuğum kesinleşmiş

sakın başka bir şey getirme aklına

aysel git başımdan ben sana göre değilim’’(Atila İlhan)

Şaire öykündüm ve nefsimi öldürdüm nefesim iken kesilen yüreğimi de kestim tam ortadan ve çekirdeği sen idi tadı mayhoş belki de sarhoş bir ruhun meali sözcüklerim kadar seçkin ve serkeş.

Şaire öykündüm oysaki ben sadece solgun bir güldüm:

Bir güldüm ki içimden ama kendime

Kendimi alamadım kendimden

Ön sözü yazılan bir hüküm bir hikâye

Son sözü merakla beklenen ne çok badire.

Şaire öykündüm

Oysaki kimdim ben?

Ne Süreya ne İlhan

Şairliğim olmadığı kadar da basmakalıp ve sıradan

Öykünmem gerekense aslında babam

Özverinin adresi ve aile sevgisi

Ölülerden bir demet çiçek derledim derleyeli

Her gün eklediğim yeni bir çentiği

Sadece masumane bir aşk varsa yoksa yüreğimin cebelleştiği

Şaire öykündüm

Ve yazılası mısraları bir bir derledim kalem ile

Kalem iken duvağım

Kale duvarlarında saklı siluetim

Oysaki ben bir çiçektim

Öldüm öleli dikenlerimi kendime batırdım

Ve işte yeniden doğabilmenin mucizevi müjdecisi

Yazdıkça ayıldım

Yazdıkça kendime sarıldım

Şaire öykündüm

Oh, ne ala ne ala!

Oysaki kül tablasında kalan bir küldüm

Ya da bir yangından ilk kurtarılan nasıl ki yüreğimi

Ben de yüreğimi k/özledim

Nasıl da anamı babamı özledim

Muhtaç iken sevgiye

Aşka düştüm güz vakti

Oysaki uzağımda bir düştün sen

İçine düşülesi bir kuyu da değil

Bilakis uçsuz bucaksız cennet bahçesi

Şaire öykündüm

Ve tüm şiirlerimi öldürdüm

Ki yeniden yazmak adına mecburdum buna

Gitmeliydin başımdan

Gidemediğim kadar başından

İç içe geçen her şey nasıl da girift

Ve gökyüzünün griliğinde saklı bitmeyen divit

Yaza yaza sona geldiğim

Sonra her şeyi sıfırlayıp kendimi seçtiğim

Seçmediğindim

Seçtimse seni ne ki?

Oysaki bir şiir daha dikilesi

Her gün her hayal adeta varlığının kalesi

Kalemdin

Sığınak bildiğim

Kalemim ile hayatı rötuşladığım

Çalakalem de seni sevdiğim

Şaire öykündüm

İyi de ben kimdim ki?

Ne şiir ne şair ne de sevgili

Gitmeliydin başımdan

Gidemediğim kadar kendimden

Gitmelerle aklını bozmuş bir rüzgâr bir elem

Şaire öykündüm

Oysaki şair tanımazdı beni ben de şairi

Bir şiire daha koyup da üç noktamı

İkiletme beni ne olur, sevgili

Ve de gitmeliyim başından şairin de dediği gibi