Umut'un Dönüşü

Umut dört aylık bir kediydi. Kız kardeşiyle birlikte dükkânın önünde dolaşırlardı. Dünyada olup biten hiçbir şey umurlarında değilmiş gibiydi. Umut sevecen, insanlara yaklaşan bir kediydi; kız kardeşi ise hep mesafeli dururdu.

Benim Tekir diye bir kedim de var. Onlar da üç kardeşti. Sokak kedisi olan anneleri, onları benim evimde doğurmuştu. Hava biraz soğuktu. Kış bitsin, yaz gelsin, onları o zaman salıveririz, dedik. Lakin öyle olmadı. Taşınırken onları da yanıma aldım. Sonra Tekir’in kardeşleri kayboldu. Tekir ise maşallah, ayı gibi oldu.

Derken Umut ve kız kardeşi de girdi hayatımıza. Umut sevecen, cana yakın bir kediydi. Kız kardeşine çekingen demeyeceğim ama o hep ihtiyatlıydı. Kısa bir süre sonra kız kardeşi de kayboldu. Ben, Tekir ve Umut birlikte yaşamaya devam ettik.

Geçenlerde bir anne kedi, üç yavrusuyla birlikte benim dükkâna iltica etti. Anneyi tanıyordum. Umut’la Tekir’in önünden yemeklerini çalıp dururdu. Sonra üç yavrusunu da alıp dükkâna girmiş. Hem de Tekir’le Umut’un girip çıktığı yerden!

Nüfus kalabalıklaştı. Bir yandan da alışmalarını istemiyordum. Sonra ayrılmak zor oluyordu. İki gün kaldılar. Yediler, içtiler. Hatta küçük kediler de sanırım iki aylık, belki de daha küçüktüler, ortalıkta dolaşmaya başladılar.

Bugün bir baktım, anne kedi üç yavrusunu da alıp dükkânı terk etmiş. Ben de kedi girişini kapattım.

Akşam geldiğimde, zaten iki yaşında olan Tekir, benim geldiğimi görünce dükkâna geldi. Fakat Umut yoktu.

Derken gece yarısı Umut geldi. Ama o yaramaz Umut gitmiş, yerine başka bir kedi gelmişti sanki. Ne yaptıysam yanıma yaklaşmadı. Yemek verdim, yemedi. Sevmek istedim, kendini sevdirmedi.

Eskiden saklanır, elime zıplar, benimle oyun oynardı. Şimdi bunların hiçbiri yoktu.

Şimdi uyuyor.

Bakalım sabah ne olacak.