Meçhul Diyarlar Efendisi 2

Donup kalmış Efendi o çorak düzlükte,

Bir yabancı his peydah olmuş içte.

İhtiyarın gölgesi ufukta erirken,

Aklından geçeni kestiremezken...

Dönmüş geriye, bakmış o tepeye,

Niyet etmiş saklı olanı görmeye.

Az önce "çıplak" dediği o birkaç ağaç,

Sanki göğe yükselen birer gizli tac.

Toprağa basmış bu kez hafif adımla,

Rüzgâr konuşmaya başlamış fısıltıyla:

"Gözün gördüğü yalnız bir kabuktur,

Kabukta kalan, özden uzaktır."

Bozkırın ortasında yarılan bir taş,

İçinde parıldayan mavi bir nakış...

Zamanın durduğu o ince çizgide,

Efendi adımı atmış eşiğe.

Kıraç dediği yer meğer kapıymış,

Yıllardır aradığı o meçhul diyarmış.

Ne yön kalmış artık ne de bir mekân,

Eriyip gitmiş gözlerinin önünde zaman.

Tam o an ardında belirmiş bir gölge,

Sesi yankılanmış karanlık bölgede:

"Gördün mü şimdi tepenin ardını?

"Yoksa hâlâ arar mısın eski yargını?"