Varsın Olsun Durduk Yere Seveyim Seni

Bir laneti giyindirdi zaman ve ıssızlığın kulpuna ekledi gözyaşımı:

Tenha bir şehrin çöken avurtlarına kondum sonra

Sonra…

Issızlığı ikram etti aşkın balyalarına eklenti misali

Bir rengi küredi Tanrı

Sonra insanları biledi

Haşmetli aşklar bulvarında bir yetim sancı

Rengin en güzeli

Bense çatık kaşlı bir yabancı

Mehter marşında gezindiğim dünya telaşı

Ölmedi lanet ölmedi insan

Ölmedi nefret…

Diz boyu renkler

Diz boyu duygular

Rabbin kutsadığı bir rengin doğasında doğmuştum ben

Renklerin en güzelini altın tepside sunan

Bilemedim oysa bilemedim aldatılmışlığımı

Sever görünen nice insan

Ruhlarında damga

Yâdlarında anı

Yârim diyeceğim kimse de yoktu hani

Ah ettiğim bir ömür

Yeltenmeden hataya

Doğru bildiklerim ve kader

Keder ise baş sırada

Geçiş hakkı tanımadığı kadar aşka vefaya

Ulemasıydım oysaki aşkın

Tabanları yanan bir yatır misali arşınladığım

Ayyuka çıktığı kadar hadiseler

Ayırdında olduğum neler yoktu ki heybemde?

Bir renk

Bir rüya

Bir de hayal

Ederim olduğu kadar

İçlendiğim kadar hayatın gerçeklerinde

Duygularım aşikâr

Yol aldığım alamadığım

Heder ve eder denilen mefhumların karalandığı

Acımla hemhal

Umudun da yerleşkesi

Çıbanbaşı karanlığın soytarı hanesi ve izdihamı

Oysaki sevgi bilmiştim ben koca kâinatı

Mevsim muktedir

Acılarda saklı ukdeler

Mevsim yaralı şair ise kayıp

Ayıp olmasa gerek sevmeler

Yola çıktım yolda kaldım kalalı

Rabbimin Sığınağı dualar

Yürü ya kulum dedi ya bir kere

Esefle kendime söylendiğim kadar hatta çok ötesi

Yürek ki devasa bir hangar

Varsın olsun durduk yere seveyim seni…